Na fali wzrostu zainteresowania tematem, stwierdzenie: „Badania naukowe dowiodły, że witamina C nie działa” pada ostatnio coraz częściej z ust lekarzy i ekspertów.

Za każdym jednak razem, gdy natykam się na ewidentny truizm, zaczynam się mu uważnie przyglądać. 

Zadawałam sobie pytanie, dlaczego nawet lekarze z tytułami profesorskimi powtarzają tę mantrę, skoro już 80 lat temu dr Klenner wykazywał ponad wszelką wątpliwość niezwykłą skuteczność kliniczną wysokich dawek witaminy C. Jakież to nowe badania naukowe obaliły wnioski płynące z jego badań oraz z doświadczeń jego następców na przestrzeni kolejnych dekad? 

Statystyka dość łatwo poddaje się manipulacji, a badania naukowe nie są na nią stuprocentowo odporne – wystarczy odpowiednio dobrać kryteria lub wielkość próby by potwierdzić dowolną tezę twórców badania. Wyszłam więc z założenia, że analizując testy skuteczności witaminy C natknę się na kilka pozycji, które nie zachwycą mnie swoją metodologią i to będą właśnie te wnioski, na które powołują się eksperci jak świat wielki i szeroki. 

Zakładałam, że przeciążeni pracą lekarze czytają jedynie streszczenia badań i tylko dlatego powtarzają błędne wnioski, bo nie mieli czasu zagłębić się w opisy przeprowadzonych działań i dostrzec ich mankamentów. To co jednak odkryłam, to poprawne metodologicznie testy przeprowadzone jednak przy użyciu dawek zbyt niskich, by osiągnąć efekt terapeutyczny. Obecnie rekomendowana dawka dzienna spożycia witaminy C nie przekracza 100 mg i jest to poziom pozwalający co najwyżej uniknąć ostrej postaci szkorbutu. Nie ustalono dotąd optymalnej dawki gwarantującej dobre zdrowie, w badaniach klinicznych zaś oczekuje się, że dawką leczniczą będzie już poziom 400 mg na dobę dla dorosłego człowieka. 

Dlaczego przyjęto takie dawki? Ponieważ uznaje się, że wartości wyższe są w całości wydalane z organizmu. Wnioski z badań przeprowadzonych przy tym założeniu są więc jednoznaczne: 400 mg witaminy C na dobę ma dokładnie taki sam wpływ na długość przeziębienia, co placebo. 

Z całym szacunkiem dla placebo, które również domaga się poważnych badań, bo jest zbyt niezwykłym efektem, żeby go ignorować – praktycy stosowania megadawek witaminy C wiedzą z doświadczenia, że ma ona kolosalny wpływ na skrócenie czasu trwania infekcji. Takiego efektu nie osiąga się jednak zażywając połowę grama (poniżej 500 mg) dziennie. 

Czy więc badano dawki wyższe? Okazuje się, że tak. Zaryzykowano nawet 1000 mg na dobę, jednak również nie wykazano szczególnych efektów terapeutycznych. Ten wniosek oczywiście w ogóle mnie nie dziwi, ponieważ podczas infekcji spożywamy 1000 mg co 30 minut, żeby stale dokładać niewielkie – w naszym mniemaniu – dawki szybko wypłukiwanej z organizmu witaminy C. Chcemy utrzymywać taki jej poziom we krwi, który pozwala na skuteczne zwalczanie stresu oksydacyjnego spowodowanego infekcją i przyspieszenie regeneracji organizmu. Nawet przy takich dawkach, pierwsze objawy powrotu do zdrowia obserwujemy niekiedy dopiero po kilkunastu godzinach suplementacji, czyli w sumie po zażyciu kilkudziesięciu gramów kwasu askorbinowego w ciągu doby! To co najmniej rząd wielkości więcej, niż w eksperymentach, do których dotarłam.

Kto więc da więcej? Australijskie Centrum Epidemiologii przeprowadziło w 1998 roku badania z ‘megadawką witaminy C’ w nazwie. Zaczyna się dobrze: randomizowana, podwójnie ślepa próba, grupa kontrolna, z pozoru wszystko, jak należy, jednak zastosowane dawki nie przekroczyły 3 gramów na dobę. Eksperyment przeprowadzono więc zgodnie ze sztuką, niemniej przy zastosowanych dawkach od samego początku skazany był na porażkę. (https://www. ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11700812) 

Jak dotąd nie znalazłam badań na skutecznością witaminy C w przebiegu infekcji, przy dawkach wyższych niż 3000 mg na dobę. Rzecz jasna nie twierdzę, że przeszukałam całą dostępną literaturę światową, jednak wygląda na to, że prace, do których dotarłam stanowią reprezentatywną próbkę badawczą. Wnioski z nich płynące wyjaśniałyby utrwalone w świadomości lekarzy przekonanie, że suplementacja witaminą C w infekcji jest zasadniczo bezcelowa. 

Z jednej strony rozumiem niechęć świata medycznego do eksperymentowania z jeszcze wyższymi dawkami kwasu askorbinowego, ze względu na obawę przed kamicą nerkową (na którą, nota bene, brak jednoznacznych dowodów naukowych). Równocześnie jednak mamy już prawie 100 lat szczegółowych doniesień lekarzy różnych specjalizacji (F. Klenner, R. Cathcart, T. Levy, P. Marik, et al.), którzy przy zastosowaniu dawek rzędu kilkudziesięciu gramów na dobę (dożylnie i doustnie) wykazują zarówno niezwykłą skuteczność przeciwwirusową witaminy C, jak i antyoksydacyjną, antyhistaminową, przeciwzapalną, detoksyfikującą, itd. Ba, doktor Paul Marik od lat ratuje życie pacjentów z ciężką sepsą przy zastosowaniu m.in. dożylnych wlewów z askorbinianu sodu. 

Budowanie sceptycyzmu na podstawie zastosowania zbyt niskich dawek nie jest więc w moim odczuciu działaniem uczciwym. Można co najwyżej ogłosić, że nie wykazano skuteczności witaminy C przy danym poziomie, jednak nie sposób wyciągnąć wniosku, że nie działa ona w ogóle, więc czas na kolejne próby i wnioski. Wylewanie „dziecka z kąpielą” na bazie niepoprawnie opracowanych eksperymentów, wbrew wieloletnim doniesieniom klinicystów nie służy nikomu, a już najmniej pacjentom.

Jak w każdej procedurze medycznej, należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, a ryzyko zastosowania kilku gramów witaminy C jest znikome nawet u ludzi z niedoborem G6PD.
Zachęcam więc gorąco wszystkich nieprzekonanych do zawieszenia sceptycyzmu i przetestowania wysokich dawek witaminy C na sobie przy pierwszych objawach najbliższego przeziębienia. Jesień sprzyja infekcjom, a więc i eksperymentom: 1000 mg w dobrze przyswajalnym suplemencie co 30 minut zgodnie z naszą wypraktykowaną formułą powinno przynieść wyraźny efekt jeszcze tego samego dnia (https://anna-bee.com/blog/nie-daj-sie-wiru-som-z-witamina-c/), a najpóźniej po 3 dobach. Tym samym powiedzenie ‘nieleczony katar trwa siedem dni, a leczony tydzień’ można odesłać do lamusa. 

Ewentualny nadmiar witaminy C wydalany jest na bieżąco przez nerki, jelita i wątrobę. Eksperyment jest prosty, bezpieczny i tani, a gdy okaże się skuteczny, pozwala zyskać nową perspektywę na kwestie stanów zapalnych i chorowania w ogóle. Czyli de facto nic nie można stracić, wiele zaś można zyskać. Warto!

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Sugeruje się też, że dorosły mieszkaniec zanieczyszczonego miasta powinien profilaktycznie zażywać około 4 000 mg witaminy C dziennie. Ta dawka jest sumą zalecanej ilości 30 mg/kg masy ciała + poprawka na usuwanie toksyn i przeciwdziałanie stresowi oksydacyjnemu, w czym witamina C jest mistrzem.

Jak jednak określić dawkę dzienną dla kogoś, kto cierpi na chorobę przewlekłą, typu reumatoidalnego zapalenia stawów, arteriosklerozy, krwawiących dziąseł, itd.? Wiecie, że w sekcjach zwłok ludzi, którzy zmarli z powodu zawału identyfikuje się konkretne miejsca mieśnia sercowego, które cierpiały z powodu lokalnego szkorbutu? Takie same tkankowe niedobory witaminy C odkrywa się też w mózgach? Ja też nie wiedziałam.

Najlepiej więc zrobić sobie 1 dzień wolnego, najpierw porządnie się nawodnić, a potem zacząć wysycanie zgodnie z naszą wypróbowaną formułą z postu o wirusach lub podobnym sposobem typu 1-2 gramy co 1-2 godziny.
W punkcie wysycenia surowicy witaminą C, rozpoznawanym po bulgotaniu w żołądku lub po początku rozwolnienia, sumujemy wszystkie zażyte do tej pory dawki i uznajemy to za bieżącą dawkę maksymalną. W chorobach chronicznych zażywamy na stałe 50-90% tej dawki, czyli jeśli w żołądku zabulgotało nam po 10 gramach, na co dzień powinniśmy zażywać 5-9 gramów, jeśli zaburczało po 20 g, od tej pory zażywamy 10-18 g, itd.
Pamiętamy, rzecz jasna, że aby utrzymać możliwie najwyższe stężenie kwasu askorbinowego we krwi, nie możemy zażyć całej dawki na raz, bo nadmiar zbyt szybko się wypłukuje. Planowaną dawkę dzienną najlepiej podzielić na kilka mniejszych i przyjmować co najmniej przy każdym posiłku lub częściej – wtedy regularnie dokładamy do pieca i ogień płonie w miarę równym blaskiem, a organy w potrzebie zdążą się ogrzać
Dawka maksymalna zależna jest od bieżącej kondycji organizmu i może się zmieniać w zależności od sytuacji lub atakującego patogenu. Każdy człowiek zaczyna więc od innego poziomu niedoboru w innych organach, innej diety, innego narażenia na negatywne skutki zanieczyszczeń, innego poziomu stresu, każdy też ma nieco inną wagę i już samo to rzutuje na fakt, że każdy człowiek będzie miał inny punkt wysycenia.
Dodatkowo, z powodu podobieństwa cząsteczki cukru do cząsteczki kwasu askorbinowego, zjadanie dużej ilości węglowodanów może dać przedwczesny, fałszywy objaw wysycenia, dlatego jeśli jednego dnia weźmiesz 5 g bez problemu, a drugiego zacznie ci bulgotać w żołądku po 3, zastanów się czy nie przechodziło obok ciebie rano przypadkiem kilka małych pączków
Oczywiście, przy zaburzeniach flory jelitowej (mikrobiomu) ten maksymalny poziom też będzie objawiał się wcześniej, nie będzie on jednak objawem prawdziwego wysycenia, a objawem nadwrażliwości jelita, którym należy się zająć w pierwszej kolejności.

Doktor Suzanne Humphries mówi, że na co dzień bierze 2-4000 mg witaminy C, jednak kiedy podróżuje i jest narażona na ciągły stres, zmęczenie, suche powietrze w samolocie, itd. bez problemu toleruje dawki rzędu 20-30000 mg dziennie. Maksymalnej potrzebnej dawki dziennej nie da się więc z góry przewidzieć, choć doktor Klenner zalecał profilaktycznie 1 gram na na każdy rok życia dzieciom do lat 10, a potem 10 gramów już wszystkim codziennie. Jakieś widełki mają więc sens jako wytyczna

Bardzo polecam cały wykład doktor Suzanne Humphries o witaminie C, a przynajmniej opis streszczonej przeze mnie powyżej procedury, którą ona tu przedstawia.

Podaje też listę sytuacji potencjalnie zwiększających zapotrzebowanie na witaminę C:
– zbytnia ekspozycja na słońce lub promieniowanie,
– zanieczyszczone powietrze (smog),
– kontakt z chemikaliami,
– alkohol (więcej niż 1 drink dziennie), narkotyki, palenie (każdy papieros spala 25 mg witaminy C),
– podróże, zwłaszcza samolotem (suche powietrze, mnóstwo zarazków).
Do listy dodaje też zatwardzenia i twierdzi, że są wczesnym objawem niedoboru witaminy C (szkorbutu), Twierdzi, że w  każdym przypadku zwiększenie dziennej dawki witaminy C nieodmiennie poprawia pracę jelit i pomaga znacznie skuteczniej je wyregulować, niż suszone śliwki czy babka płesznik, której większość ludzi nie cierpi.

Pokuszę się o obserwację, że podobnie sprawa ma się z ustalaniem indywidualnej dawki siarki organicznej, czy MSM. Możemy kierować się wytycznymi określonymi w różnych procedurach lub wynikającymi z własnych doświadczeń (ja np. wiem, że aby przestały mnie boleć nadgarstki i kolana, muszę nadgonić po 6 000 mg MSM dziennie przez min. 2 tygodnie), możemy też jednak określić własną maksymalną dawkę i trzymać się jej przez kilka tygodni lub nawet miesięcy dopóki nie uzyskamy remisji lub całkowitej poprawy stanu stawów lub ustania innych dolegliwości spowodowanych niedoborem siarki.

Dla przypomnienia – 1 łyżeczka (5 ml) syropu Miód Malina Witamina zawiera 1000 mg witaminy C.

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Godzina 0
No i masakra. No i krwawa jatka. Wielki słój po occie pękł mi w rękach i ściął płatem dwa opuszki.
Zamiast spotkać się z Miłym Panem, który właśnie do mnie jechał z fajną maszyną do przetestowania, patrzyłam na rosnącą plamę krwi i wiszące na włosku dwa kawałki skóry, i zastanawiałam się, co teraz.
Nie wiedziałam jeszcze, że całkiem bezwiednie zakwalifikowałam samą siebie do kategorii 'przeszczep’.

Zadzwoniłam do Miłego Pana, że spotkanie przełożymy na kiedyś, zadzwoniłam do Męża, żeby po mnie posprzątał, zadzwoniłam na 112 żeby usłyszeć, że pogotowie na miejscu jedynie zawinie mi rękę. Zawinęłam ją więc sobie sama w wygotowane ścierki i z ręką pod sufitem, lekko drżąca, wyruszyłam na najbliższy SOR.

Zaparkowałam lewą ręką na trawniku mając nadzieję, że nie odholują mi auta tak od razu.
Ponieważ lała się ze mnie krew, a stojąc oparta o ścianę w kolejce minę miałam nietęgą, przyjęli mnie bardzo szybko i bardzo miło.
Generalny konsensus osiągnięto bardzo szybko – odcięta skóra odpadnie, nie ma sensu jej szyć, co najwyżej zrobić przeszczep z innej partii ciała, ale poczekamy na opinię chirurga, który właśnie operuje i będzie niewiadomokiedy.
W między czasie zaczęto rozcinać mi obrączkę, która nagrzewała się przy tym do takiej temperatury, że ratowało mnie jedynie psikanie zamrażaczem. Fajna zabawa w sumie, choć lekko nieprzyjemna.
Dowiedziałam się też, że woda utleniona świetnie nadaje się do rozpuszczania zaschniętej krwi. Ratownicy polewali nią szczodrze każdy rozwijany opatrunek (a ciągle ktoś przychodził popatrzeć), za co byłam im głęboko wdzięczna. Za polewanie. Za oglądanie w sumie też.
Po 2,5h rozwijania i zawijania bandaży zjawił się przemiły Pan Chirurg, który oznajmił, że zrośnie się ładnie i szyjemy.
Personel zrobił wielkie oczy, ale widać mieli wysokie mniemanie o specjaliście, bo nikt nie dyskutował.
Odetchnęłam z ulgą, bo wszystko, byle nie przeszczep.
Pan Chirurg zabrał się do szycia, a ja natychmiast odkryłam stopień unerwienia czubków palców. Bardzo, bardzo wysoki stopień. Pan Chirurg szył i znieczulał, ja się darłam i kopałam, Pan przepraszał, ja się wiłam, Pan znieczulał w kolejnych punktach, ja wykrzykiwałam żądania określenia na ile procent jest psychopatą. Takie tam… typowe popołudnie na SORze. Wszyscy się dobrze bawiliśmy i po pół godzinie Pan Chirurg skończył i był z siebie zadowolony.
Nie miał też pretensji o kopanie, bo sam kazał mi się położyć i usiadł tuż obok. Nie moja wina!

Ponieważ oba płaty ścięte były na ok. 90%, pewności, że taki koronkowy auto-przeszczep się przyjmie mieć nie mogliśmy. Pan Chirurg (naprawdę cudny) nakazał wrócić do domu i pokazać mu się za kilka godzin, kiedy to zdecyduje, czy skóra różowieje, czy też robimy w nocy operację.
Co jeśli nie zechcę przeszczepu? Według niego odrastanie opuszków będzie procesem długim, bolesnym, potencjalnie ropiejącym i według niego nie wartym zachodu.

Ok, to pędem do domu i natychmiast zabieram się za wszystko, co mi tylko przyjdzie mi do głowy, żeby wspomóc ukrwienie i przyjęcie się mojej własnej skóry pronto!
Zasunęłam natychmiast kilka łyżek Miód Maliny Witaminy MSM, do tego szklankę naszego domowego srebra koloidalnego (ok.10 ppm) i zapuściłam od razu program regeneracji tkanek na zimnym laserze maszyny Rife’a Spooky2, którą dopiero co kupiłam w zupełnie innym celu.

Wieczorem wróciłam na SOR i pan chirurg aż się uśmiechnął (mówiłam, że cudny?) – powiedział, że jest bardzo ładnie, (choć według mnie wyglądało to, jak palce dogorywającego Frankensteina) i daje mi kolejne 2 dni szansy na nieprzeszczep.

Przez kolejne 2 dni brałam więc jak szalona:
– Miód Malinę Witaminę MSM (dla odbudowy kolagenu, dotlenienia i prewencji infekcji) – chyba w sumie ze szklankę dziennie bez objawów wysycenia w postaci dolegliwości żołądkowych,
– nasze własnoręcznie robione srebro jonowe ok. 10 ppm – 3-4 szklanki dziennie,
– jod, selen, pełne spektrum minerałów Concentrace – jak zwykle, tylko więcej, zwłaszcza więcej płynu Lugola,
– fermentowany tran w kapsułkach,
– olej z wiesiołka (mój BFF dla szybszej odnowy skóry i zmniejszenia stanu zapalnego),
– mój bardzo silny syrop Petarda z propolisem, wyciągiem z sosny, czosnkiem, goździkami i całą masą składników przeciwzapalnych.
Czyli w skrócie skupiłam się na zapobieganiu zakażenia i dostarczeniu organizmowi materiałów do odbudowy tkanki.

Do tego moczyłam palce w srebrze z 3 kroplami wspomnianego już płynu Lugola 10%, eterycznego olejku lawendowego i Concentrace (bo olejki pięknie rozpuszczają się w słonej wodzie) i zapuszczałam dalej na różne sposoby programy regenerujące tkanki poprzez zimny laser Spooky2.

Na odchodnym na SORze dostałam receptę na dwa antybiotyki. Wykupiłam receptę, ale decyzję o wzięciu ich postanowiłam odłożyć do czasu, kiedy zobaczę pierwsze objawy ewentualnego zakażenia. Nie jestem hazardzistką, ale przy planowanych przez mnie dawkach srebra, witaminy C, płynu Lugola i propolisu nic nie powinno się nadkazić.
Będę obserwować, jak jastrząb i jakby co, mam wszystko pod ręką.

I tu rozpoczyna się nasz serial obrazkowy (słabi duchem niech, czytając, zamkną oczy).

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 2
Na kontroli w poradni inny już Pan Chirurg stwierdza, że wszystko idzie w dobrą stronę, ale o przeszczepie jeszcze nie można zdecydować. Daje mi tydzień i przepisuje opatrunki ze srebrem, czym natychmiast podbija moje serce. Zaleca zmienianie ich co 2 dni, ale ja co najmniej 2x dziennie stosuję laser i moczenie, więc rytuał zmiany opatrunku wplatam w plan dnia.
Na tym etapie zażywam to, co opisałam powyżej, w wysokich dawkach, a na szybszą regenerację połączeń nerwowych dodaję jeszcze porządny B-kompleks, lecytynę i cholinę.
Zastanawiam się też, czy jałowy opatrunek srebrny, który spadł na podłogę nadal nadaje się do użycia. Postanawiam (tchórzliwie) nie ryzykować

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 4
Przyjeżdżają dobre dusze powypisywać etykiety na octy, bo bez prawej ręki z pisaniem mam kłopot.
Nadal wszystko goi się pięknie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 7
Praworęczny człowiek, który nagle staje się leworęczny odkrywa pewne niedostrzegane wcześniej oczywistości. Już nie tylko jedna ręka nie klaszcze, ale i nie utnie sobie bandaża, nie posmaruje chleba, nie pomaluje rzęs…
Ale dobrą kawkę w dobrej knajpce jak najbardziej wypije!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 8 
Odkrywam, że posłuszeństwo chirurgom nie zawsze popłaca.
Ze względu na naświetlanie i moczenie w srebrze, opatrunki zmieniałam dotąd 1-2x dziennie, podczas gdy zalecono mi zmianę raz na 2 dni. Wszystko dotąd tak pięknie się goiło, że postanowiłam jeden dzień sobie odpuścić, rozwijam bandaż, a tu zielono na wszystkich błękitnych szwach! No więc szybciutko powrót do metod odkażania znanych mi ze skuteczności, czyli płukanie w srebrze i takiej ilości płynu Lugola 10% (chyba ze 20 kropli na małą szklankę srebra), że palce zrobiły się czarne
Nic to.
Następnego dnia po ropie nie było śladu.
Od tej pory już nie słucham zaleceń, opatrunki – srebrne, czy niesrebrne – zmieniam co najmniej raz dziennie.

Oprócz operowania lewą ręką, trudność sprawia mi również fakt, że tworzą się wciąż nowe strupy, więc potem niechętnie odwijam opatrunki, bo nie lubię szarpać ran i nadrywać wszytej skóry. Tu za to z pomocą przychodzi mi wiedza nabyta na SORze, gdzie dowiedziałam się, że opatrunki najlepiej rozwijać po namoczeniu w wodzie utlenionej, która perfekcyjnie nadaje się do rozpuszczania krwi. Ratownicy na pogotowiu leją ją wiadrami, faktycznie pięknie rozpuszcza krew, nawet tą zaschniętą na podłodze (tak, tak, zrobiłam im tam ładnie ).

To, co wcześniej wyglądało, jak dzieło Frankensteina, teraz naprawdę zaczyna przypominać skórę człowieka już nie tak całkiem z grobu.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 12
Po, jak zwykle, niedelikatnym rozwinięciu opatrunków przez Panią Pielęgniarkę, która ewidentnie nie znosi swojej pracy i za punkt honoru obrała sobie udowadniać pacjentom chirurgicznym, że są mięczakami, Pan Chirurg w poradni gwizdnął z zachwytu i zarządził szwów zdjęcie. Miało być po miesiącu, jest po niecałych dwóch tygodniach. Z tego co wiem, ściąganie szwów nie boli, więc zaraz będzie po wszystkim. Cieszę się tylko do czasu, bo Pani Pielęgniarka zaczyna szarpać za każdą nitkę i (naprawdę!) piłować ją skalpelem.
Każdą.
Jedną.
Nitkę.

A jest ich 14 na powierzchni kilku cm. Trochę się awanturuję, że mogłaby to robić delikatniej, a potem już tylko zaciskam zęby, żeby wytrwać do końca.
Błąd!
Po zdjęciu ostatniego nagle czuję, że zaraz odpłynę, choć nie jestem typem mdlejącym. Brawa dla Pani! Biorąc pod uwagę, że usadziła mnie na wprost ogromnego okna, z którego leje się żar, a ja przybyłam prosto z pogrzebu i mam pusto w żołądku, jest to wręcz zestaw idealny. Bąkam pod nosem, że zaraz fiknę, a personel nagle okazuje ludzką twarz. Zostaję odprowadzona na leżankę, mam sobie poleżeć i nawet wody mogę się napić. Taka Ameryka.

Jakoś wróciłam do domu, ale gdy po kilku dniach odkryłam, że Pani pominęła jeszcze jeden szew i wiedziałam, że prędzej go sobie wygryzę ósemkami, niż oddam się znowu w jej czułe ręce. Zaczęłam go sobie wyciągać pęsetą, ale nie chciał wyjść. Krwi leciało coraz więcej, aż w końcu znów zrobiło mi się słabo i się poddałam. Uznałam, że jednak Pani ma rację – jestem mięczakiem. Wymoczyłam rękę w srebrze i zrezygnowana zawinęłam.
Dzięki Bogu następnego dnia miałam wizytę u ginekologa. Pomyślałam – ludzki człowiek, lubi operować, to i zdjąć szwy pewnie potrafi.
Powiedział, że ściągnie.
Ręka trzęsła mi się tak, że aż odwróciłam głowę, żeby mu nie przeszkadzać. Doktor trudził się przez kilka minut, a potem nagle już było po wszystkim. NIC NIE POCZUŁAM! A jak się okazało, ten szew był bardzo głęboki i, chyba w ramach żartu, zawiązany podwójnie, dlatego im bardziej próbowałam go wyciągnąć wcześniej w domu, tym bardziej go sobie wyrywałam.
Okazuje się więc, że można ściągnąć trudny szew tak, żeby nie bolało i można czternastoma prostymi zohydzić człowiekowi życie.

Opisuję to tak szczegółowo ku nauce i przestrodze:
1. liczcie zakładane szwy lub proście chirurga, żeby je policzył – może się to okazać istotne przy ich zdejmowaniu,
2. protestujcie, jeśli uznacie, że procedura ich ściągania jest rzeźnicka,
3. jeśli procedura jest rzeźnicka, wstańcie i wyjdźcie – można pójść do pierwszej lepszej prywatnej kliniki, pielęgniarki, ginekologa (sic!) i zrobić to po ludzku, nawet jeśli za 100 zł.

Gdybym wiedziała to wcześniej, zapewne nie dałabym się dręczyć.

Dzień 13
Zgodnie z zaleceniem chirurga z poradni, do codziennej higieny rany włączam natłuszczanie, żeby uelastycznić tworzące się blizny.
Przygotowuję sobie miksturę na bazie zimnotłoczonego, ekologicznego oleju konopnego i wiesiołkowego, z dodatkiem balsamu Copaiba, olejku kadzidlanego i lawendowego, które przyspieszają gojenie i zmniejszają blizny. Trzymam ją w lodówce i smaruję palce przed każdym naświetlaniem laserem (wciąż 2-3x dziennie).

W przypływie szaleństwa, postanawiam też pomoczyć palce w Miód Malinie Witaminie: miód jest świetny na rany (odkaża i wspomaga gojenie), z malin robi się maseczki, a witamina C i MSM mówią same przez siebie. Pomysł okazuje się trafiony w dziesiątkę, bo po zmyciu (nie zlizaniu!) syropu, skóra robi się bardzo miękka i dobrze nawilżona. Wtedy smaruję ją moją miksturą konopną, do której dziś jeszcze dodałabym jeszcze krople z CBD, naświetlam i zawijam w imponująco wielkie plastry.
Odtąd na palcach noszę białe pacynki

 

 

 

 

 

Dzień 31
Czy to z powodu dużych ilości jodu, czy to po prostu taki proces gojenia, przyszyte płaty opuszków zaczynają zamieniać się w skorupę i powoli, bezboleśnie odchodzić, odsłaniając pod spodem nowiutką, zagojoną skórę.
Nadal moczę w Miód Malinie, srebrze, Lugolu (co widać po żółci palców i czerni strupów ) i smaruję natłuszczającą miksturą z olejkami eterycznymi. Jest dobrze.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 39
Nie ma już skorup, większość strupów też już odpadła.
Pozostała skóra jest czysta, ale bardzo opuchnięta.
Palce są nadwrażliwe, bolą przy naciskaniu, więc większość zadań codziennego życia wciąż na razie odpada.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 50
Opuchlizna nie schodzi.
Pan Chirurg w poradni mówi, że jest dobrze i każe się zgłosić za 3 miesiące.
Mówi, że jeśli do tego czasu opuchlizna nie zejdzie, to 'zobaczymy’.
Postanawiam nie zobaczać, tylko zaczynam szukać informacji w internecie. Znajduję amerykańską klinikę, która wspomaga przyjmowanie się przeszczepów po oparzeniach opatrunkami uciskowymi i zaczynam (bez wielkiego powodzenia) szukać odpowiednich plastrów. Owijam sobie codziennie pacynki tym, co udało mi się kupić i faktycznie obrzęk się zmniejsza, ale chwilę po rozwinięciu znów powraca do swojej ogromności.
Szukam dalej.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień 57
Z polecenia Mądrych Znajomych trafiam do Mądrego Angiologa.
Mądry Angiolog rzecze, że to przecięte naczynia limfatyczne i on jak najbardziej poleca uciski oraz pierwszy raz w życiu zaleciłby pijawki. Prosto z jego gabinetu jadę zamówić uciskowe nakładki na palce, na które czekam jakieś dwa tygodnie, a potem moje życie staje się znacznie prostsze.
Nakładki ściskają wszystko jak należy, mogę w nich normalnie funkcjonować, nawet pływać w morzu, no i wyglądają niezwykle efektownie, gdy założę niebieską sukienkę :))))

Pijawki rozważam do dziś, może w końcu się złamię, bo to podobno bardzo dobry pomysł.
Spodziewam się też, że im bliżej urazu, tym lepszy, ale to już wiedza na ewentualną nie-przyszłość.

Nakładki spełniają swoją funkcję i po 5 miesiącach rozmiar opuszków jest wyraźnie mniejszy, za to nie zmniejsza się przykurcz palców. Osteopata tłumaczy mi, że takie wszywki nie różnią się niczym od źle wszytych łat w ubraniu – ciągną nierówno w dziwne strony. Żeby sprawę skomplikować, ciągnie nie tylko skóra, ale i pozszywane partie pod spodem – nerwy, mięśnie, naczynia, itd. Zaleca mi zakup super-miękkiej szczoteczki i mizianie skóry palców we wszystkich kierunkach tak, żeby pobudzić odbudowę połączeń kolagenowych, które tworzą siatkę (stąd szczotkowanie w różne strony). Pani Dentystka potwierdza, że w ten sposób rozpracowała sobie bliznę po cięciu cesarkim tak, że po miesiącu wyglądała, jakby miała już pół roku i zrobiła się wręcz wklęsła.
Dobra, kupuję najmiększą szczoteczkę do zębów, jaka istnieje i zaczynam mizianie.
Pierwsze wrażenie to mrowienie w przeodległych partiach ręki, właściwie aż do barku. Miziam z każdej strony w każdą stronę, również tam, gdzie mrowi i drętwieje. Okazuje się to bardzo słuszną strategią, bo z dnia na dzień mrowi coraz mniej odlegle, a po mniej więcej tygodniu udaje mi się już bez trudu i bólu rozprostować palce.
Do tego czasu jednak jestem tak znudzona koniecznością szczotkowania małą powierzchnią włosia, że sięgam po szczotkę do głowy niemowlaków. No i bingo! Nie ma chyba nic miększego i bardziej powierzchniowo wydajnego za tak rozsądną cenę
A wszystko to dlatego, że tę stymulację szczotkową najlepiej wykonywać często. W prawdziwym życiu – jeśli ma być często, musi być krótko. A żeby było krótko, musi obejmować wszystko na raz. No to jest i obejmuje. I działa popisowo.

Minął właśnie 7 miesiąc i wciąż rozważam pijawki
Nakładki właśnie powędrowały do reklamacji, bo się rozciągnęły, ale firma niemiecka, porządna, niedługo powinni odesłać nowe.
Wciąż mam kłopoty z noszeniem ciężkich rzeczy ze względu na przewrażliwienie dwóch palców.
Powinnam nadal je szczotkować, ale zapominam, bo palce rozciągają się w pełni i przypominam sobie rzadko.
Z nowych odkryć – smaruję opuszki olejem CBD 10% (a czasem pastą 30%) dla przyspieszenia regeneracji połączeń nerwowych. Ogólne wrażenie przy dotyku wszywek przypomina dotykanie wielkiego bąbla na otartej stopie, ale zaczynam już lekko czuć skórę na powierzchni, co jest niespodziewaną odmianą.

 

 

Wypróbuję jeszcze:
1. komorę normobaryczną (ma doskonałą prasę w kwestii przyspieszania procesów regeneracji),
2. akupunkturę chińską,
3. i te nieszczęsne pijawki

Będę raportować!

A na przymiarce do nowych, mniejszych nakładek uciskowych na palce (https://www.medi-polska.pl/), Pani Pielęgniarka nie mogła wyjść z podziwu nad tym, jak pięknie mi się to wszystko zagoiło i jak pięknie się obkurcza. Mam też wrażenie, że powolutku zaczynam odzyskiwać czucie w moich wszywkach. Wydaje się więc, że te moje szalone zabiegi nie są jednak całkiem bez sensu

Tu kupisz witaminę C i MSM, które z radością testowałam na sobie

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Dzieciom od drugiego roku życia (dzieciom poniżej 12 miesięcy nie zaleca się miodu) można podać połowę tej dawki, ale należy podawać ją równie często. Poziom witaminy C we krwi spada o 50% co godzinę, więc żeby utrzymać optymalnie wysoki poziom cały czas, najskuteczniej jest przyjmować małe dawki, ale często i nieustępliwie.

Przy tak skutecznym kontrataku wirusy wycofują się najczęściej w ciągu doby. W przypadku wirusa bardziej zjadliwego, niż ten, który powoduje zwykły katar (jak wirus ospy wietrznej czy bostonki) nasze dzieci były zdrowe po 3 dobach. Warto więc zawalczyć wcześnie i nieustępliwie, bo nagroda przychodzi szybko. Czasem przez kilka godzin nie widać żadnej różnicy, a potem nagle jest już lepiej. Potrzeba wytrwałości, budzika nastawionego co 30 minut i cierpliwości. No i dużo picia.

Dawka wskazująca na wysycenie organizmu zależy od jego aktualnej kondycji i może diametralnie różnić się od infekcji do infekcji u tej samej osoby. Czasem zaczyna burczeć w żołądku po 6 gramach, a czasem nie zaczyna burczeć nawet po 16g! Nie da się tego przewidzieć, pozostaje eksperymentować, pamiętając o częstym piciu (najlepiej wody).
Warto też pamiętać, że choć niektórzy czekają na konkretną biegunkę, jako punkt dawki maksymalnej, jej wystąpienie jest już krokiem za daleko. To już faktycznie pierwszy objaw przedawkowania i choć nie wiąże się ono z niczym strasznym, lepiej jednak nauczyć się rozpoznawać objawy wysycenia na etapie burczenia w brzuchu

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł