Na fali wzrostu zainteresowania tematem, stwierdzenie: „Badania naukowe dowiodły, że witamina C nie działa” pada ostatnio coraz częściej z ust lekarzy i ekspertów.

Za każdym jednak razem, gdy natykam się na ewidentny truizm, zaczynam się mu uważnie przyglądać. 

Zadawałam sobie pytanie, dlaczego nawet lekarze z tytułami profesorskimi powtarzają tę mantrę, skoro już 80 lat temu dr Klenner wykazywał ponad wszelką wątpliwość niezwykłą skuteczność kliniczną wysokich dawek witaminy C. Jakież to nowe badania naukowe obaliły wnioski płynące z jego badań oraz z doświadczeń jego następców na przestrzeni kolejnych dekad? 

Statystyka dość łatwo poddaje się manipulacji, a badania naukowe nie są na nią stuprocentowo odporne – wystarczy odpowiednio dobrać kryteria lub wielkość próby by potwierdzić dowolną tezę twórców badania. Wyszłam więc z założenia, że analizując testy skuteczności witaminy C natknę się na kilka pozycji, które nie zachwycą mnie swoją metodologią i to będą właśnie te wnioski, na które powołują się eksperci jak świat wielki i szeroki. 

Zakładałam, że przeciążeni pracą lekarze czytają jedynie streszczenia badań i tylko dlatego powtarzają błędne wnioski, bo nie mieli czasu zagłębić się w opisy przeprowadzonych działań i dostrzec ich mankamentów. To co jednak odkryłam, to poprawne metodologicznie testy przeprowadzone jednak przy użyciu dawek zbyt niskich, by osiągnąć efekt terapeutyczny. Obecnie rekomendowana dawka dzienna spożycia witaminy C nie przekracza 100 mg i jest to poziom pozwalający co najwyżej uniknąć ostrej postaci szkorbutu. Nie ustalono dotąd optymalnej dawki gwarantującej dobre zdrowie, w badaniach klinicznych zaś oczekuje się, że dawką leczniczą będzie już poziom 400 mg na dobę dla dorosłego człowieka. 

Dlaczego przyjęto takie dawki? Ponieważ uznaje się, że wartości wyższe są w całości wydalane z organizmu. Wnioski z badań przeprowadzonych przy tym założeniu są więc jednoznaczne: 400 mg witaminy C na dobę ma dokładnie taki sam wpływ na długość przeziębienia, co placebo. 

Z całym szacunkiem dla placebo, które również domaga się poważnych badań, bo jest zbyt niezwykłym efektem, żeby go ignorować – praktycy stosowania megadawek witaminy C wiedzą z doświadczenia, że ma ona kolosalny wpływ na skrócenie czasu trwania infekcji. Takiego efektu nie osiąga się jednak zażywając połowę grama (poniżej 500 mg) dziennie. 

Czy więc badano dawki wyższe? Okazuje się, że tak. Zaryzykowano nawet 1000 mg na dobę, jednak również nie wykazano szczególnych efektów terapeutycznych. Ten wniosek oczywiście w ogóle mnie nie dziwi, ponieważ podczas infekcji spożywamy 1000 mg co 30 minut, żeby stale dokładać niewielkie – w naszym mniemaniu – dawki szybko wypłukiwanej z organizmu witaminy C. Chcemy utrzymywać taki jej poziom we krwi, który pozwala na skuteczne zwalczanie stresu oksydacyjnego spowodowanego infekcją i przyspieszenie regeneracji organizmu. Nawet przy takich dawkach, pierwsze objawy powrotu do zdrowia obserwujemy niekiedy dopiero po kilkunastu godzinach suplementacji, czyli w sumie po zażyciu kilkudziesięciu gramów kwasu askorbinowego w ciągu doby! To co najmniej rząd wielkości więcej, niż w eksperymentach, do których dotarłam.

Kto więc da więcej? Australijskie Centrum Epidemiologii przeprowadziło w 1998 roku badania z ‘megadawką witaminy C’ w nazwie. Zaczyna się dobrze: randomizowana, podwójnie ślepa próba, grupa kontrolna, z pozoru wszystko, jak należy, jednak zastosowane dawki nie przekroczyły 3 gramów na dobę. Eksperyment przeprowadzono więc zgodnie ze sztuką, niemniej przy zastosowanych dawkach od samego początku skazany był na porażkę. (https://www. ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11700812) 

Jak dotąd nie znalazłam badań na skutecznością witaminy C w przebiegu infekcji, przy dawkach wyższych niż 3000 mg na dobę. Rzecz jasna nie twierdzę, że przeszukałam całą dostępną literaturę światową, jednak wygląda na to, że prace, do których dotarłam stanowią reprezentatywną próbkę badawczą. Wnioski z nich płynące wyjaśniałyby utrwalone w świadomości lekarzy przekonanie, że suplementacja witaminą C w infekcji jest zasadniczo bezcelowa. 

Z jednej strony rozumiem niechęć świata medycznego do eksperymentowania z jeszcze wyższymi dawkami kwasu askorbinowego, ze względu na obawę przed kamicą nerkową (na którą, nota bene, brak jednoznacznych dowodów naukowych). Równocześnie jednak mamy już prawie 100 lat szczegółowych doniesień lekarzy różnych specjalizacji (F. Klenner, R. Cathcart, T. Levy, P. Marik, et al.), którzy przy zastosowaniu dawek rzędu kilkudziesięciu gramów na dobę (dożylnie i doustnie) wykazują zarówno niezwykłą skuteczność przeciwwirusową witaminy C, jak i antyoksydacyjną, antyhistaminową, przeciwzapalną, detoksyfikującą, itd. Ba, doktor Paul Marik od lat ratuje życie pacjentów z ciężką sepsą przy zastosowaniu m.in. dożylnych wlewów z askorbinianu sodu. 

Budowanie sceptycyzmu na podstawie zastosowania zbyt niskich dawek nie jest więc w moim odczuciu działaniem uczciwym. Można co najwyżej ogłosić, że nie wykazano skuteczności witaminy C przy danym poziomie, jednak nie sposób wyciągnąć wniosku, że nie działa ona w ogóle, więc czas na kolejne próby i wnioski. Wylewanie „dziecka z kąpielą” na bazie niepoprawnie opracowanych eksperymentów, wbrew wieloletnim doniesieniom klinicystów nie służy nikomu, a już najmniej pacjentom.

Jak w każdej procedurze medycznej, należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, a ryzyko zastosowania kilku gramów witaminy C jest znikome nawet u ludzi z niedoborem G6PD.
Zachęcam więc gorąco wszystkich nieprzekonanych do zawieszenia sceptycyzmu i przetestowania wysokich dawek witaminy C na sobie przy pierwszych objawach najbliższego przeziębienia. Jesień sprzyja infekcjom, a więc i eksperymentom: 1000 mg w dobrze przyswajalnym suplemencie co 30 minut zgodnie z naszą wypraktykowaną formułą powinno przynieść wyraźny efekt jeszcze tego samego dnia (https://anna-bee.com/blog/nie-daj-sie-wiru-som-z-witamina-c/), a najpóźniej po 3 dobach. Tym samym powiedzenie ‘nieleczony katar trwa siedem dni, a leczony tydzień’ można odesłać do lamusa. 

Ewentualny nadmiar witaminy C wydalany jest na bieżąco przez nerki, jelita i wątrobę. Eksperyment jest prosty, bezpieczny i tani, a gdy okaże się skuteczny, pozwala zyskać nową perspektywę na kwestie stanów zapalnych i chorowania w ogóle. Czyli de facto nic nie można stracić, wiele zaś można zyskać. Warto!

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Stworzyłam Miód Malinę Witaminę ponieważ nie dało się kupić megadawki witaminy C w naturalnym i smacznym syropie, który bez wyrzutów sumienia podawałabym swych chorowitym dzieciom, nie ma więc na rynku produktu, do którego można by ją uczciwie porównać. Mogę co najwyżej policzyć koszt kwasu L-askorbinowego w produktach z witaminą C z bioflawonoidami i w ten sposób jako-tako porównać ją z innymi suplementami z wyższej półki. Bo przecież w zwalczaniu chorób o kwas askorbinowy chodzi.

Miód Malina Witamina zawiera 1000 mg witaminy C w łyżeczce do herbaty (5 ml), a więc 1 gram witaminy C kosztuje 1,43 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 g wit C – to 57,20 zł)

W czasach, kiedy szukałam dobrej witaminy dla moich dzieci, nie było jeszcze Visanto, a z produktów w płynie dostępna była tylko i wyłącznie Calivita Liquid C. Smaczna, jednak kupiłam ją tylko raz, ponieważ nie przekonały mnie użyte w niej substancje konserwujące. 1 gram witaminy C kosztuje tu ok 5,68 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 227,20 zł)

Potem przez jakiś czas kupowałam witaminę C z Finclubu – fajna, w tabletkach do ssania, znośne wypełniacze. 1 gram witaminy C kosztuje tu 9,04 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 361,60 zł)

Kilka lat temu na rynku pojawiła się firma DuoLife. Nie miałam nigdy okazji spróbować ich produktu i pomimo fajnego składu, nie mam przekonania, że wiele witaminy pozostaje w nim po pasteryzacji. Jak by na to nie patrzeć, 1 gram witaminy C kosztuje tu 9,70 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 388 zł). Dodatkowo jest to produkt z modelu MLM, za którym osobiście nie przepadam. Z resztą w modelu finansowej piramidy działają również Finclub i Calivita.

Z sensownych suplementów w proszku można dziś wymienić witaminę C ze sproszkowaną dziką różą Visanto – w opakowaniu mamy 210 gramów kwasu askorbinowego za 161 zł (plus bodajże 30% sproszkowanej róży), co daje nam cenę 0,76 zł za 1 gram witaminy C (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 30,40 zł).

Nie ma sensu porównywać Miód Maliny Witaminy do proszków, ale już na pewno nie do tabletek, bo nawet te z bioflawonoidami, czy dodatkiem sproszkowanych owoców przyswajają się znacznie słabiej, niż te w płynie.
Jednak dla zabawy policzmy ile naprawdę kosztuje ulubieniec Polaków – Rutinoscorbin.
10 tabletek Rutinoscorbinu to 1 łyżeczka MMW, a sprowadza się do ceny 93 grosze za 1 gram witaminy C (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 37,20 zł).
Oprócz dodatku rutyny mamy tu również imponującą listę wypełniaczy: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, sacharoza, stearynian magnezu, talk, alkohol poliwinylowy, opadry II 85F32876 Żółty (alkohol poliwinylowy, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E171), talk, żółcień cholinowa (E104). Przyswajalność witaminy w proszku jest znacznie niższa, niż suplementu w płynie, jednak jak wygląda przyswajalność tabletki w takiej otoczce? Zastanawiam się, czy ktoś to wie.
Jak już mówiłam – porównanie tabletek do naszego syropu jest po prostu nie fair, więc nie będę się w to dalej bawić.

Ale możemy się zabawić w policzenie jeszcze kosztu ulubieńca pediatrów.
W opakowaniu Cebionu mamy 3 gramy kwasu askorbinowego za 15,99 zł, co daje 5,33 zł za 1 gram witaminy C (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 213,20 zł).

PORÓWNANIE CENY 1 grama kwasu askorbinowego oraz 40 gramów w przeziębieniu:
Miód Malina Witamina  1,43 zł     ->    57,20 zł
Cebion                           5,33 zł     ->    213,20 zł
Calivita Liquid C           5,68 zł    ->     227,20 zł
DuoLife                          9,70 zł    ->     388 zł
Finclub (tabletki).            9,04 zł     ->    361,60 zł
Visanto (proszek)           0,76 zł     ->     30,40 zł
Rutinoscorbin (tabletki)  0,93 zł     ->     37,20 zł

Czy więc Miód Malina Witamina jest droga? Wychodzi na to, że jest wręcz SUPER TANIA i to w klasie PREMIUM.
Bo pomijając zawartość kwasu askorbinowego, na której się skupiłam, napakowana jest czystą naturą ten kwas wspierającą, na dodatek robiona jest ręcznie, w małych partiach, bez wypełniaczy i nie jest konserwowana na śmierć. W ogóle nie jest konserwowana – to rasowy RAW FOOD, a na dodatek SUPER FOOD
Owszem, Miód Malina Witamina jest wymagająca, bo nie może stać na półce przez 2 lata, wymaga warunków chłodniczych i zaciemnienia, w zależności od partii miodu i owoców oraz pory roku potrafi lekko zmieniać konsystencję i słodycz. Jednak ta jej naturalność jest jej największą siłą, a przyswajalnością bije na głowę każdy inny suplement na rynku.
Deklasuje też każdy z nich (i je wszystkie na raz) bioaktywnością naturalnych wypełniaczy (miodu i owoców) oraz faktem, że jest niepasteryzowana, niekonserwowana, niepodgrzewana, czyli w 100% bioaktywna i surowa. Nie ma lepszych transporterów dla witaminy C, niż jej naturalne kofaktory. A która fabryka tworzy je lepiej, niż rośliny i pszczoły? O ile mi wiadomo – żadna.

Jeśli więc ktoś szuka doskonale przyswajalnej witaminy C w wysokiej dawce do profilaktyki i/lub zwalczania infekcji, którą może bezpiecznie podać dziecku, za które babcia mu podziękuje i do którego sam będzie chętnie wracał, to nie ma lepszego wyboru, niż Miód Malina Witamina. Gdyby istniał na rynku taki produkt, gdy go szukałam, nie musiałabym go wymyślać. Ale nie istniał. I o ile mi wiadomo – do dziś nie istnieje.

Jeśli więc szukasz najlepszej witaminy C na świecie, to dobrze trafiłeś

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł