Przez dwa lata obserwowaliśmy cały podręcznik marketingowej manipulacji, pochód rozwoju kłamstw i kroczącą tyranię synchronicznie obejmującą niemal cały glob.

Jeśli 'najsłynniejszy doktor świata’ mówi najpierw, że maseczki działają co najwyżej na poziomie psychologicznym, a miesiąc później nakazuje nosić trzy sztuki na raz, to nie da się zaprzeczyć, że coś tu się nie zgadza.
Jeśli chwilę później 'wycieka’ jego korespondencja, która sugeruje, że on sam jest zarówno autorem, jak i beneficjentem tych zabaw w pandemię, ale 'najsłynniejszy doktor świata’ nie trafia natychmiast do prokuratury, tylko u boku prezydenta świata planuje kolejne obostrzenia, jak gdyby nigdy nic, to w głowach wszystkich powinny wyć czerwone syreny.
Ale nie wyją.
Dlaczego?
DLACZEGO??

Jak to możliwe, że ludzie nie widzą kłamstw, manipulacji i totalnego braku konsekwencji rządzących, choćby pluła im w twarz?

Skąd to zaślepienie?
Skąd to wyparcie?
Czy ludzie nie mają krzty szacunku dla własnej inteligencji?

Krytycznie myślący ludzie zadają sobie tego typu pytania już drugi rok z rzędu i nie znajdują odpowiedzi.
Ja osobiście potraktowałam cały temat ostrożnie i sceptycznie już od samego początku nakręcania spirali strachu, ale zajmuję się podobnymi zagadnieniami od lat, więc instynktownie czuję, kiedy coś zajeżdża kutrem rybackim.
Rozumiem, że dla większości ludzi to wszystko była nowość i łatwo było dać się zastraszyć. Zwłaszcza na początku.
Ale po miesiącu? Dwóch? Dwunastu??

Wiemy, że maski nie działają, ale bez nich jesteś mordercą staruszek.
Wiemy, że produkty inżynierii genowej, zwane pieszczotliwie szczepionkami, nie działają zgodnie z szumnymi deklaracjami (nie powstrzymują rozprzestrzeniania wirusa, zachorowań ani zgonów), ale koniecznie zapiszmy się na drugą, trzecią i milionową dawkę 'dla dobra ludzkości’. Lub 'bo tak trzeba’.
Wiemy, że zbrodnicza i niezgodna z prawem izolacja ludzi zdrowych, pieszczotliwie zwana lokdałnem, nie działa, ale zaorajmy gospodarkę i wyślijmy setki tysięcy ludzi przedwcześnie do grobu. Bo tak kazali.
Wiemy, że dzieci właściwie nie chorują, nie umierają na tego konkretnego wirusa, nie stanowią zagrożenia dla siebie ani innych, ale zabrońmy im spotykać się z dziadkami, chodzić do szkoły i koniecznie, koniecznie zmuśmy je do szczepień. Bo… hmmm… szczepienia są dobre jak cukierki.
Wiemy, ze testy PCR nie służą do diagnostyki, że odpowiednia podkręcona liczba cykli wykryje pojedynczą molekułę u papai i w oleju silnikowym, ale traktujmy je wciąż jako prawdę objawioną i rysujmy słupki 'przypadków’.
Wiemy, że chorobę poznaje się po objawach, ale ta choroba może ich nie mieć i być zabójcza.
Wiemy…. ale….
Z każdej strony atak na logikę i podstawową inteligencję ludzką.

Ile drakońskich acz bezskutecznych działań można podejmować w imię zakończenia czegoś, czego zakończyć z definicji nie można?
I co ma zjadliwość niższą, niż sezonowa grypa, zaś w odpowiedzi na nasze działania będzie tę zjadliwość systematycznie zwiększać?
Ile można?

Jak się okazuje – tyle, ile trzeba.

Sama nie mogłam tego pojąć, cały czas zachodziłam w głowę, jak to możliwe, żeby być tak ślepym z wyboru, aż Miła Obserwatorka podesłała mi podcast, który wyjaśnił mi wszystko.

W podcaście #331 Aubrey Marcus rozmawia z belgijskim psychologiem klinicznym i statystykiem Mattiasem Desmetem o tym, dlaczego ludzie oddają swoją wolność.

Dzięki swojej wiedzy na temat statystyki, Mattias bardzo szybko zauważył, że wyprodukowane za pieniądze Gates’a w Imperial College modele prognozujące rozwój pandemii nie mają sensu. Analizując podane liczby zgonów i ciężkich przebiegów choroby uznał, że modele wyraźnie przerysowują obraz zjadliwości wirusa. Do maja 2020 były już na to niepodważalne dowody.
Te prognozy przewidywały, że w kraju takim, jak Szwecja, bez lockdownu, do końca maja umrze 80 000 ludzi.
Szwecja nie wprowadziła lockdownu, a do końca maja umarło 6000 osób, czyli model przeszarżował jedynie 13 razy, czyli o jakieś 93%

Kiedy więc wykazano bez najmniejszych wątpliwości, że ten pierwotny model jest całkowicie błędny, obostrzenia powinny były zostać zdjęte.
Tymczasem były utrzymywane, z czasem nawet zacieśniane, jak gdyby błędne modele były stuprocentowo poprawne.

Dla Mattiasa to był jasny znak, że na poziomie psychologicznym odbywa się właśnie niezwykle poważna rozgrywka.

Kolejną sprawą, która zwróciła uwagę Mattiasa był fakt, że politycy postanowili kompletnie zignorować koszty gospodarcze i społeczne wprowadzonych obostrzeń. W podejściu racjonalnym, należałoby wziąć pod uwagę rachunek korzyści i ryzyka. Wypadałoby rozważyć, czy planowane obostrzenia nie spowodują większych strat w ludziach, niż sam wirus.
Nawet ONZ ostrzegało, że w wyniku zastosowania ograniczeń więcej ludzi umrze z głodu, niż gdyby mieli umrzeć w wyniku 'pandemii’.
A więc lekarstwo okazało się znacznie gorsze od choroby i było to wiadomo z góry.
Co gorsza, ani razu nie wzięto pod uwagę OBU stron medalu równocześnie, czyli zarówno progozowanych ofiar lockdownu jak i ofiar wirusa.
Pojawił się jeden model matematyczny, którego jednak nikt nie wziął pod uwagę.

Podejście rozważające za i przeciw to podstawa podejmowania globalnych decyzji, w tym wypadku jednak nigdy nie miało miejsca.
Uwaga całego świata zawęziła się do pojedynczego zagrożenia.

Mattias postanowił zrozumieć, co tu się wyprawia od strony psychologicznej, bo sytuacja na świecie w żaden sposób nie uzasadniała modeli statystycznych.

Zrozumiał, że mamy do czynienia z inżynierią społeczną na globalną skalę, która przebiega poza świadomością nawet ludzi takich, jak on – od lat wykładających meandry psychologii tłumu. Skoro jemu otrząśnięcie się z uroku masowego przekazu zajęło kilka miesięcy, to musi oznaczać, że zastosowano urok o niezwykłej sile.
Mattias uważa, że jest to niezwykle silny proces psychologiczny, który przebiega poza świadomością 95% mas oraz 95% przywódców tych mas równocześnie.

Na czym więc opiera się ta specyficzna taktyka tworzenia społeczeństwa masowego?

Aby rozpoczął się proces transformacji w psychologii tłumu, niezbędne są bardzo konkretne warunki:
1. przede wszystkim, potrzebna jest rzesza ludzi, którzy doświadczają braku więzi społecznych; są wyizolowani, czują się samotni, nie mają oparcia w najbliższych (25% ludzi zwłaszcza młodych deklaruje, że nie posiada ani jednego prawdziwego przyjaciela),
a co za tym idzie
2. ogromne rzesze ludzi postrzegają swoje życie, jako nie mające znaczenia, sensu i celu (np. 50% ludzi deklaruje, że nie czuje by ich praca miała jakiekolwiek znaczenie dla kogokolwiek),
a co za tym idzie
3. nad społeczeństwem unosi się chmura nieokreślonego lęku i niezadowolenia (w bogatych krajach 1 na 5 osób przyjmuje leki przeciwlękowe),
a co za tym idzie
4. w społeczeństwie odczuwa się wręcz namacalne drżenie niezdefiniowanej frustracji i agresji.

Jeśli w takich warunkach, media masowego przekazu rozpropagują narrację wskazującą wyraźny obiekt tego wcześniej nieokreślonego lęku, a równocześnie podadzą strategię poradzenia sobie ze źródłem tego lęku, wtedy dzieją się następujące rzeczy:

Cały ten niemal namacalny lęk, który w swej naturze jest niezwykle bolesny, gdyż zawsze grozi przerodzeniem się w stan paniki, podczepia się pod konkretną przyczynę lęku zdefiniowaną przez oficjalną narrację i rodzi intensywną chęć włączenia się w strategię mającą na celu zwalczenie przyczyny tego lęku.

Dzięki tej kierunkowości, ludzie zyskują przekonanie, że w ten sposób mogą zyskać kontrolę nad swoim lękiem i obniżyć poziom ogólnego, niezdefiniowanego wcześniej niezadowolenia, czy braku życiowej satysfakcji.

Wówczas, jak za machnięciem czarodziejskiej różdżki, sytuacja nagle się odwraca – ludzie znów czują się ze sobą powiązani, czują się częścią grupy i szerszej społeczności. Łączy ich heroiczna walka z konkretnym źródłem lęku (wskazanym palcem przez mass media).
Cieszy solidarność w walce.
Życie znów nabiera sensu.

Dlatego właśnie ludzie kupują propagandę, dają się nabrać i z wielką chęcią włączają się w strategie 'naprawcze’, nawet te totalnie absurdalne w swej naturze.
Nie są w najmniejszym stopniu powodowani logiką ani słusznością stawianych tez. Powodowani są chęcią wstąpienia w szeregi nowej grupy społecznej, stania się jej częścią.

Człowiek jest stworzeniem społecznym.
Izolacja jest bolesna.
Psychologia tłumu pozwala im zamienić bolesny stan izolacji społecznej w stan ścisłego połączenia, wtopienia się w masę innych ludzi, którzy są 'tacy sami’.
Ten proces sam w sobie prowadzi do pewnego staniu mentalnego odurzenia, który jest prawdziwą przyczyną tego, że ludzie trzymają się obowiązującej narracji, są gotowi za nią podążać bez względu na koszty i konsekwencje. Nawet gdyby mieli stracić wszystko to, co dla nich ważne.
To rodzaj grupowej hipnozy.
W klasycznej hipnozie uwaga skupiona jest na niezwykle wąskiej szczelinie rzeczywistości, przy równoczesnym ignorowaniu całego świata dookoła.
Są szpitale w których stosuje się hipnozę zamiast znieczulenia, ponieważ gdy skupi się całkowicie uwagę pacjenta na jednym, pozytywnym aspekcie rzeczywistości, nie zauważa on nawet, że ktoś właśnie przecina mu ciało, czy składa kości. Skupia się na dobrym i nie czuje bólu.

Identyczny mechanizm ma miejsce w psychologii masy – ludzie skupiają się na zabójczym wirusie, równocześnie kompletnie nie zauważając, że tracą wolność, prawa, przywileje, pieniądze, zdrowie fizyczne i psychiczne, itd.

Takie zachowanie tłumu ma pozytywne zastosowanie np. w czasie wojny, gdy zagrożenie jest realne, namacalne i codzienne. Żołnierze opowiadają o towarzyszach broni, jakby byli ich najbliższą rodziną. Moja koleżanka ze studiów tęskniła za Agfanistanem, planowała powrócić na kolejną turę, bo tylko tam czuła prawdziwe braterstwo, a po powrocie do bogatego, bezpiecznego kraju wszystko było miałkie i szare.
Opowieści z czasów nalotów są bardzo podobne – puste szpitale psychiatryczne, niemal całkowity brak samobójstw, ludzie chowający się w bunkrach i podziemiach z gorącym poczuciem wspólnego celu z tymi wokół nich. Głęboki sens i chęć życia, jasno nakreślony cel – pozwoliło im to nie tylko przetrwać na granicy życia i śmierci, ale przejść przez ciemną dolinę z naprawdę dobrym samopoczuciem.
To zdrowa reakcja, instynkt samozachowawczy w najlepszej odsłonie.

W przypadkach negatywnych, mamy takie historie jak polowanie na czarownice, czyli jakiś rodzaj grupowej gorączki, który doprowadza do sytuacji, w której w niektórych wioskach Szwajcarskich nie ostała się żadna kobieta. Ochłonęli dopiero, gdy spalili ostatnią.
U schyłku Rosji carskiej masy znienawidziły elity, w III Rzeszy – Żydów. Narastała społeczna niechęć mas, w którą wpisał się ten czy inny system totalitarny i pociągnął sprawy dalej, do największego barbarzyństwa w historii najnowszej.

Dyktatura kontra totalitaryzm
Istnieje fundamentalna różnica między klasyczną dyktaturą a totalitaryzmem.
Dyktatura w ogóle nie opiera się na masach ludzi, jedynie na fundamentalnym strachu przed kimś, kto jest silniejszy, kto jest u władzy (kacykowie, faraonowie, królowie) – mam więcej broni, ludzi, jestem silniejszy i jak się nie dostosujesz, to cię zabiję. Połowa filmów o kosmicznych złoczyńcach pokazuje właśnie ten układ.

Totalitaryzm wzrasta w wyniku zupełnie innego procesu.

W klasycznej dyktaturze, gdy opozycja milknie, dyktator łagodnieje. Staje się mniej agresywny, bo zdaje sobie sprawę, że musi odzyskać sympatię społeczeństwa i wiarę w to, że jest dobrym władcą. Ponieważ posiada realną władzę, nie musi okazywać agresji.
W totalitaryzmie jest dokładnie na odwrót – dokładnie w momencie uciszenia opozycji (cenzura, zsyłki, egzekucje) następują najokrutniejsze zbrodnie (1930 ZSRR Stalin rozpoczyna proces oczyszczania ludu i w ciągu 10 lat ginie 80 000 000 ludzi; Niemcy uciszają opozycję w 1935 i od tego momentu przez kolejną dekadę tyrania już tylko narasta).

Psychologia tłumu jest niezwykle istotna w procesie nakręcania totalitaryzmu. Niezbędne są do tego media masowego przekazu oraz masowy odbiorca. Niezbędne są wciąż nowe ofiary, nowe obiekty agresji, które muszą koniecznie zostać wyeliminowane, dlatego taki proces może mieć miejsce jedynie w ogromnych populacjach. W małych społecznościach polowania na czarownice nie trwają długo, bo obiekty lęku wymagające zniszczenia szybko się kończą.

Stalin zaczął od wybijania elit (warto zwrócić uwagę, że podsycana politycznie nienawiść do bogatych właśnie ma miejsce i w naszym świecie), gdy zabrakło bogatych, przerzucił się na wybijanie kułaków, czyli najbardziej produktywnej grupy społecznej, bez której nastał głód, który zabił miliony. Nie miało to jednak znaczenia, bo społeczeństwo łaknęło krwi i pałało żądzą odwetu. Potem zwrócił się przeciwko złotnikom, Żydom, wszelkiej maści rzemieślnikom, a na końcu członkom własnej partii, z której wymordował połowę. Co najdziwniejsze, ci komuniści, którzy nie zrobili nic złego, nie wykazali się nielojalnością, ani niczym szczególnie zdradliwym w stosunku do linii partii, idąc na śmierć twierdzili, że na nią zasłużyli, bo w taki czy inny sposób nie byli wystarczająco lojalni w stosunku do wodza.

Ktoś kto zanurzy się całkowicie w danej narracji, zaakceptuje nawet najbardziej absurdalne konsekwencje z tego wynikające, nawet śmierć.
Na pewnym etapie, proces totalitaryzmu morduje umysł, odbiera umiejętność logicznego myślenia, wyciągania wniosków aż do dosłownej śmierci umysłu, gdy człowiek stanowiący część jednorodnej grupy staje się całkowicie nieodporny na sugestie.

W taki sam sposób, podczas agresywnego przesłuchania, wielu przyznaje się do zbrodni, których nie popełniło.
Potem nie potrafi wyjaśnić, dlaczego.

Jednostka znika, jej miejsce zajmuje kolektyw, który wymazuje wszelkie cechy indywidualne. Nie ma już więc znaczenia czy ta osoba była wysoce inteligentna, czy przeciętna – cała masa staje się na równi ogłupiała, jednorodna, ginie umiejętność krytycznego myślenia.

Ale co najważniejsze (bo wciąż jesteśmy na tym etapie!!!):

W procesie wykluwania się totalitaryzmu, społeczeństwo dzieli się na trzy grupy:
1. jedynie około 30% ludzi jest prawdziwie zahipnotyzowanych, choć wydaje się, że jest ich znacznie więcej,
2. około 40% podąża za pierwszą grupą, bo nie lubi się wyróżniać, nie chce płynąć pod prąd, chce uniknąć tego, co w ich oczach trudne i niebezpieczne.
3. i jest jeszcze resztka 20-30% ludzi, którzy nie ulegli hipnozie, którzy o tym mówią i chcą coś zrobić.

Zaskakujące jest, że nawet w krajach totalitarnych jak Rosja czy Rzesza, nie więcej niż 20% ludzi była prawdziwie totalitarna.
Ta konformistyczna grupa pośrodku albo przekonuje samą siebie, że to co widzi jest prawdą, albo jest zbyt nieśmiała lub przerażona wizją wypadnięcia poza nawias, żeby wyrazić swoje zdanie. I idzie za tłumem. Wiedzą, że kroczą w złym kierunku, ale i tak to robią.

Jeśli grupa niezahipnotyzowanych w taki czy inny sposób zorganizuje się w grupę oporu, istnieje prawdopodobieństwo, że ta środkowa grupa konformistów do nich dołączy, a wtedy przemiana społeczeństwa w totalitaryzm jest zakończona.
Bo jeśli większość nie współpracuje, dom z kart się wali.

Oczywiście, system będzie próbował zrobić kozła ofiarnego z niepokornych.
W obecnej sytuacji, kozłem ofiarnym są przeciwnicy szczepień i to oni mogą stać się wrogiem publicznym nr 1 i obiektem wolnych rodników frustracji i agresji. To klasyczny proces projekcji niezadowolenia na grupy, które opierają się dominującej narracji. I jest to ryzyko, którego musimy być obecnie świadomi.
Jednak kolejnym zagrożeniem jest to, że jeśli masom uda się zdusić głosy sprzeciwu, to dopiero wtedy masy zaczynają popełniać okrutne zbrodnie, również na członkach własnej grupy.
To zawsze jest proces który pożera własne dzieci.
Jest to bardzo dziwne, ale zawsze się tak kończy.
Z zasady również najpierw dehumanizuje się grupy, na których potem popełnia się zbrodnie. W tej chwili kozłem ofiarnym mają szansę stać się przeciwnicy masek, szczepień, izolacji. Nazywa się ich mordercami, egoistami, terrorystami. Jeśli dojdzie do pogromów, agresja przejdzie na kolejne grupy.

Receptą na niedopuszczenie, aby do tego doszło, jest nieprzerwane mówienie.
Transformacja w masę to pewien rodzaj hipnozy, a w hipnozę wprowadza się głosem.
Przywódcy totalitarni wiedzą o tym doskonale, dlatego z każdej strony, ciągle i w kółko nadają swoją hipnotyzującą propagandę po to, żeby utrzymywać ludzi w pożądanej narracji i żeby utrzymywać ich pod wpływem jej zaklęć.

Dzięki Bogu, skuteczne jest również działanie odwrotne!
Jeśli głosy opozycji nie cichną, osłabiają poziom hipnozy zahipnotyzowanych.
Głosy sprzeciwu zazwyczaj nie mają siły przebudzenia mas, jednak stale podważają siłę narracji i mogą zapobiec eskalacji frustracji mas, które nieuchronnie prowadzą do zbrodni.

Musimy więc mieć świadomość, że ta odpowiedzialność spoczywa na naszych barkach.
Nie wolno nam siedzieć cicho, gdy powtarzane są kłamstwa.
Musimy mówić prawdę.
To najważniejsze, co możemy zrobić.

Krytycznie istotne jest kto kontroluje narrację.
Dzięki mass mediom narracja jest scentralizowana.
Obecnie obserwujemy również intensywną cenzurę głosów sprzeciwu, przy równoczesnej współpracy wszystkich kanałów komunikacji nad ujednoliceniem świętego i niepodważalnego przekazu.
W tej chwili krytyka jest zakazana.

Nie powinniśmy być naiwni – zawsze istaniały megalomańskie grupy wpływu i instytucje o makiawelicznych zamiarach, jednak zdecydowana większość procesów mających miejsce w psychologii tłumu zachodzi podświadomie, a liderzy wierzą, że siłą wprowadzają raj na ziemi, okraszony niezbędnymi ofiarami.
W świecie kontroli, rozwiązaniem każdego problemu jest więcej kontroli. Nie ma miejsca na analizę i przewartościowanie procesów myślowych, gdy ktoś utożsamia się ze z góry założonym rozwiązaniem. Każde działanie ma na celu udowodnienie postawionej tezy. Czyli jest to działanie z gruntu antynaukowe.

Warto też wiedzieć, że również i opozycją rządzą zasady psychologii tłumu – często wierzy, że jeśli zniszczy swojego kozła ofiarnego, czyli np. elity, świat się automatycznie naprawi. nastąpi niebo na ziemi, co jest oczywiście utopią.

Rozwiązaniem, według Mattiasa, jest jedność na poziomie wzajemnego przyzwolenia dla różnych opinii i wyborów.

Totalitaryzmy wprowadzane są na zasadzie wbijania gwoździa – uderzenie, przerwa, uderzenie, przerwa. Każdy kolejny atak i ucisk jest pozornie niezwiązany z poprzednim.
Właśnie w ten sposób kolejne 'nowe fale’, 'nowe warianty’ i 'powroty obostrzeń’ mają nas znieczulić na poprzednie i zmęczyć na tyle, żebyśmy się poddali despotom, którzy obiecują nas zbawić.

Coś w psychologii tłumu działa tak, że masy tęsknią na ostrym i bezwzględnym przywódcą.
Nasza obecna kultura jest indywidualistyczna, nastawiona na wartość jednostki i dążenie do osobistego szczęścia, tymczasem w procesie transformacji w totalitaryzm dzieje się coś przedziwnie odwrotnego – ludzie chcą zagubić się w tłumie i wręcz domagają się przywódcy, który będzie im mówił, co mają robić.
Liderzy świadomi tego procesu wiedzą doskonale, że mogą robić dosłownie co chcą i nikt tego im nie wytknie.
Mogą wydawać absurdalne dekrety, notorycznie zaprzeczać samym sobie, nakładać najgłupsze ograniczenia na życie czy wolność jednostki, a to jedynie umocni tożsamość społeczeństwa masowego i uczyni rządzących jeszcze popularniejszymi.

I tu Mattias i Aubrey dochodzą do sedna sprawy – to jest rytuał, a rytuał wymaga ofiary.
Mechanizm działa, jak w każdej inicjacji: było trudno, ciężko, ledwo przeżyliśmy, musieliśmy się zjednoczyć, żeby przez to przejść, musieliśmy odwołać Święta, ani razu nie wyszliśmy z domu, zakładaliśmy maski na nasze noworodki…. Poświęcenie za poświęceniem.
Rytualność tych zabiegów wzmaga poczucie więzi społecznej.

Koronarestryckje, lockdowny, dystans społeczny (oksymoron), noszenie masek, itd. na poziomie podświadomości pełnią funkcję rytuału, czyli takiego zachowania, którego jedyną funkcją jest stworzenie więzi między ludźmi.
Im mniej praktycznego wymiaru ma dane zachowanie, tym skuteczniej spełnia funkcję rytuału.
Im bardziej niepraktyczny zabieg rytuału, tym bardziej skuteczny.
Im większej ofiary wymaga, tym lepiej działa.
Bo gdy ktoś coś poświęca, wtedy udowadnia, że grupa jest ważniejsza niż jednostka (i jej wartości i interesy).

Koronarestrykcje działają na dokładnie takiej zasadzie – są absurdalne, wyraźnie nieskuteczne i wymagają wielkich wyrzeczeń od jednostki, a czasem tragicznych strat.
Dzięki temu są genialne użyteczne dla tworzenia nowego kolektywu, nowej solidarności, nowego społeczeństwa totalitarnego.

Z perspektywy holistycznej, prawdziwi specjaliści powinni wciąż debatować nad rachunkiem korzyści i ryzyka kolejnych zabiegów: taką szkodę czynimy dzieciom każąc im siedzieć w maskach cały dzień. a takie jest dla nich ryzyko wynikającego z zagrożenia przed którym chcemy je chronić.
Tymczasem wolimy robić rzeczy jeszcze do niedawna uważane za niedopuszczalne, czyli np. poświęcać dzieci dla dorosłych czy eksperymentować na ciężarnych.
Stygmatyzujemy jednostkę, która nie chce się bezmyślnie poświęcać dla nieokreślonej korzyści niezdefiniowanego ogółu.

Co gorsza, ponieważ ludzie tkwią w stanie hipnozy, nie możemy oczekiwać, że zwiększanie absurdalności restrykcji spowoduje, że przestaną ich przestrzegać.
Wręcz przeciwnie – te 30% ludzi uwięzionych w stanie hipnozy zrobi wszystko, żeby je zastosować.

Jakie są więc wnioski dla niezahipnotyzowanych i przebudzonych?

1. pod żadnym pozorem nie odpuszczać osłabiania hipnotycznej narracji siłą prawdy – to jedyna szansa na zapobieżenie zbrodniom,
2. tworzyć enklawy alternatywnej myśli, wolności słowa, akceptacji dla odmiennych poglądów i wyborów życiowych – wyspy normalności, które pozwolą przetrwać do czasu upadku reżimu,
3. trzymać się obranej ścieżki i nie porównywać do kogoś innego 'odważnego’ dzisiaj, ale do siebie samego sprzed tygodnia, miesiąca i roku,
4. nie umniejszać wagi własnych słów, ponieważ każdy z nas ma swoją grupę wpływu. Nie musisz mieć milionowych zasięgów na YT, żeby coś zmienić. Czasem wystarczy rozmowa przy obiedzie albo z panią z warzywniaka. Nie masz pojęcia, jakie kręgi dobra, przebudzenia, oswobodzenia mogą się rozejść w wyniku którejś z twoich rozmów.
   Nie umniejszaj siebie i swojego wpływu na świat.
   I nie przestawaj – w wysoce skomplikowanych układach (jakim jest społeczeństwo) modyfikacja nawet najdrobniejszego elementu może doprowadzić do zmiany całego systemu. Miej taką perspektywę wciąż przed oczami.

Więc na pytanie 'ileż można w kółko powtarzać to samo’ należy odpowiedzieć – tyle, ile trzeba.
Dopóki hipnotyzer hipnotyzuje, dopóty potrzebna jest nieugięta próba budzenia z drugiej strony.

Czy przypadkiem, czy z premedytacją, izolowanie ludzi od ludzi i zakrywanie im twarzy, pogłębia izolację społeczną. Gdy jeszcze doda się do niej codzienną hipnozę z telewizora w zaciszu osamotnionego domu, mamy perfekcyjną receptę na przyspieszenie transformacji w kierunku totalitaryzmu.

Spirala transformacji w masę powoduje, że samotni ludzie stają się jeszcze bardziej samotni, po jakimś czasie ludzie już sami siebie izolują i cenzurują (żeby nikogo nie narażać, żeby siebie nie narażać, żeby nie dostać kary), spirala ciągnie w dół coraz szybciej i szybciej, i prowadzi nieuchronnie do samozniszczenia.
Należy wiedzieć, że choć klasyczne dyktatury mogą funkcjonować tysiące lat (faraonowie, dynastie), systemy totalitarne pożerają same siebie i dzieje się to relatywnie szybko. Oznacza to, że w taki czy inny sposób należy zrobić wszystko, żeby przetrwać zacieśnianie pętli poza systemem, w niezależnej, równoległej strukturze i przeczekać aż ten system dokona ostatecznej autodestrukcji.

Ciekawa konkluzja Mattiasa

Wszyscy jesteśmy istotami podatnymi na zabiegi psychologiczne. Mózg nie jest odporny na iluzje i sugestie, jednak nawet w stanie prawdziwej hipnozy ludzie trzymają się tych samych zasad moralnych, jakich trzymają się w świadomym życiu. Oznacza to, że mogą z siebie zrobić pośmiewisko, ściągając spodnie na scenie i gdacząc jak kura, ale gdy hipnotyzer każe im kogoś zamordować, nie zrobią tego.

Stan hipnozy nie usprawiedliwia więc gwałcenia własnych granic etycznych.

W psychologii tłumu jednak hipnotyzer hipnotyzuje samego siebie i jest wtedy w stanie popełniać najobrzydliwsze zbrodnie.
W procesie zwykłej hipnozy, hipnotyzer pozostaje świadomy i ma szeroki ogląd świata, podczas gdy hipnotyzowany skupia się na wąskim wycinku rzeczywistości i nie widzi całości.
W psychologii tłumu, hipnotyzer ma często jeszcze węższy ogląd rzeczywistości, niż ci, których próbuje zahipnotyzować.
Popełnia błędy, na które trzeźwo myślący człowiek nigdy by sobie nie pozwolił.
Właśnie dlatego 'eksperci’ do dziś nie zauważyli błędów modeli statystycznych i brną w farsę tak, jak gdyby wszystko było w porządku.

Liderzy są równocześnie w stanie hipnozy i równocześnie kłamią masom, manipulują i oszukują je.
Są w stanie hipnozy, bo w megalomański sposób wierzą, że swoją ideologią zbawią świat.
Zazwyczaj jednak nie wierzą w narrację, którą prezentują ludziom, bo uważają, że cel uświęca środki.
Uzasadnione jest okłamywanie ludzi i manipulowanie nimi.

To by wiele tłumaczyło.

https://aubreymarcus.podbean.com/e/331-why-people-give-up-freedom-w-prof-mattias-desmet/

Jakież było moje zdziwienie, gdy 20 lat później zaczęłam szukać przyczyn alergii i wielu innych nieprawidłowości dręczących moją rodzinę, a na liście potencjalnych patogenów zawsze znajdowałam taki lub inny rodzaj pasożyta.
Skąd jednak te pasożyty, skoro nie żywimy się tatarem, a w badaniach nigdy nic nikomu nie wychodzi? Nie wychodzi, czyli nie ma, prawda?
Niekoniecznie.

Dr Wartołowska pisała już o tym dekady temu i bardzo jej artykuł polecam – w skrócie jednak tylko powiem, że z jej praktyki wynikało jasno, że czasem nawet kilkudziesięciokrotne powtórzenie badania kału nie wykaże obecności jaj ani robaków, zaś kuracja przeciwpasożytnicza – pomimo braku pozytywnego wyniku badania – przyniesie ulgę w astmie, alergii, egzemie. Tym samym dr Wartołowska postanowiła traktować objawy alergiczne jako dowód na zasiedlenie robakami – pozbywała się ich, a stan ciężko alergicznych i astmatycznych pacjentów wyraźnie się poprawiał.

U nas jednak było lekko inaczej. Dwójka z moich dzieci objawiała okresowo nieprzemożoną chęć pochłaniania słodyczy. Niewiele takich produktów pojawia się u nas w domu, a jednak w takich okresach buszowali wciąż po wszystkich zakamarkach, a na trawie za garażem potrafiłam znaleźć papierki od cukierków, których nigdy nikt u nas nie kupuje. Nawet nie chcę myśleć, skąd one się tam wzięły.
Ten pociąg do cukru bywał tak intensywny, że miałam wrażenie, że coś wręcz nimi rządzi.
Nie miałam większych wątpliwości, że tak może objawiać się działalność pasożytów i zaczęłam zastanawiać się, jak by do tego podejść. Znajoma wcisnęła mi radzieckie urządzenie czary-mary o wdzięcznej nazwie Radamir. Powiedziała, że jej mama pozbyła się dzięki niemu 'całego zoologa’.
W teorii urządzenie wysyła różne długości fali i wprowadzając patogeny w rezonans, zabija je. Program trwa godzinę, fale wysyłane są przez bransoletki na nadgarstkach, więc można stosować dzieciom przez sen. Z braku lepszych pomysłów i bardzo sceptycznie, postanowiłam dać Radamirowi szansę.
W ciągu następnych 2 tygodni, oba żarłoki się uspokoiły, jakby źródło ich dziwnych przymusów zostało nagle wyeliminowane.
Radamira z wdzięcznością oddałam i uznałam, że coś musi być na rzeczy.

Mniej więcej po pół roku sytuacja się powtórzyła, znów pożyczyłam urządzenie na 2 tygodnie i znów podziałało.
Na tym etapie chciałam już kupić Radamira na własność, ale niestety okazało się, że nie jest już dostępny. Zaczęłam więc szukać jakiegoś sensownego zappera z bransoletkami i odkryłam że, niełatwo taki znaleźć.

Tymczasem nasza pięciolatka zaczęła zachowywać się dziwnie – zrobiła się słaba, ospała, nie miała siły wejść po schodach, przestała jeść i rosnąć, miała podpuchnięte oczy i cienie. Po kilku lekcjach musieliśmy wypisać ją z wymarzonego baletu, bo ćwiczenie za bardzo ją męczyło. W ciągu roku spadła z 50-tego centyla, na którym trwała twardo od urodzenia, na trzeci! Miała podkrążone oczy i zły humor.

Morfologia w porządku, więc doktor wysłał nas na badanie tarczycy oraz polecił zbadać robaki, a zwłaszcza lamblie. Testy na pasożyty wyszły ujemne, zaś tarczyca była ewidentnie w stanie zapalnym – Doppler wręcz świecił na biało.
Myśl o robakach nie przestawała mnie dręczyć, więc po roku przeróżnych badań uznałam, że skoro skończyły mi się opcje medyczne, będę szukać po swojemu. I znów, z poważną rezerwą, postanowiłam zrobić badanie kropli krwi rezonansem we wrocławskiej Poradni Hipokratesa. Oprócz worka pieniędzy na badanie całej rodziny nie miałam nic do stracenia.
Wyniki przyszły co najmniej zastanawiające: części z nas wyszły robaki, części nie wyszły robaki, za to pokazały się wirusy, w tym EBV.
Małej akurat wyszła glista, EBV, paciorkowiec i drożdżaki. Każdy miał coś innego, a Starszakom w ogóle robaki nie wyszły.
Już samo to wydało mi się podejrzane, bo zaprzeczało mojemu dotychczasowemu pezkonaniu, że jeśli robaki pojawiają się w rodzinie, to są u wszystkich i u wszystkich takie same. Zastanowiła mnie jednak obecność EBV (przeszłam mononukleozę na studiach) i to że właśnie wirus Epsteina-Barr pojawił się na liście sugestii naszego pediatry. Pomyślałam, że w świetle mojego sceptycyzmu niekonsekwentne byłoby przyjęcie tylko części tego wyniku, która zgadza się z podejrzeniem zaufanego doktora, a odrzucenie drugiej części, bo wydaje mi się nieprawdopodobna. Uznałam, że albo akceptuję cały wynik albo nie akceptuję go wcale. Ponieważ i tak nie miałam lepszych pomysłów, postanowiłam przyjąć wynik w całości.

W zaleceniach postępowania była m.in. czterotygodniowa kuracja przeciwpasożytnicza lekiem Zentel. Nie chciałam używać chemii, ale poczytałam u doktora Owsika, że nie wchłania się z przewodu pokarmowego, że zabija tylko robaki, jest w ogóle nietoksyczny, więc zastosowaliśmy Zentel całą rodziną – 1 dawka raz w tygodniu przez 4 tygodnie. Proste. Ale tylko w teorii.
Bo wtedy oto poznałam, czym jest reakcja Herxheimera, potocznie zwana Herxem.

HERX
Wkrótce po wypiciu pierwszej buteleczki Zentelu zaczęło mnie tak potwornie swędzieć całe ciało, że myślałam, że się wścieknę. Obumierające pasożyty wyrzucają z siebie masę toksyn, co powoduje takie reakcje jak swędzenie, ból głowy czy nudności. W moim przypadku stało się to niemal natychmiast. Jednym ze sposobów na przyspieszenie wydalania toksyn z organizmu jest wypocenie ich w saunie. Ponieważ nie mam sauny, weszłam do wanny z gorącą wodą, masą soli Epsom i sody oczyszczonej. Dopiero po dwóch godzinach koszmarne swędzenie w końcu przeszło i mogłam przestać zachowywać się, jak dzika małpa.
Tydzień później reakcja była podobna, choć mniej intensywna, za każdym jednak razem musiałam swoje w tej wannie odsiedzieć. Myślę, że bez tych kąpieli odgryzłabym sobie głowę.
Piszę o tym po to, żeby zaznaczyć, że gorące kąpiele w solach to jedna z metod usuwania toksyn z organizmu przez skórę. Może komuś się przyda.

Korzyści odrobaczania

• Nasza sześciolatka nagle zaczęła jeść i rosnąć. Przez pierwsze tygodnie była tak głodna, że wstawała w nocy, żeby coś dopchnąć. W ciągu pierwszych dwóch miesięcy urosła 3 cm.
• Nasza najstarsza córka (od mniej więcej dwóch lat mało zadowolona, trzaskająca czasem drzwiami nastolatka), nagle zaczęła zaczęła z nami siedzieć w kuchni i rozmawiać, jak normalny człowiek. Nie mogłam w to uwierzyć! Efekt zmiany nastawienia do świata był tak dramatyczny, jakby po dwóch latach ktoś ją nagle oddał.
• Na własne oczy zobaczyliśmy wypłukane glisty (tylko niektórzy) i przestaliśmy myśleć, że 1. nie dotyczą mieszkańców higienicznego świata, 2. dotyczą wszystkich zamieszkujących pod jednym dachem.
  Jeśli chodzi o same glisty, to wydaje się, że wystarczy mieć dziecko w przedszkolu, żeby mieć z nimi kontakt. A  przy założeniu, że jedna dorosła glista produkuje 200 000 jaj dziennie, a dzieci niekoniecznie dokładnie myją ręce i dłubią w nosie, a potem bawią się wspólnymi zabawkami… nie wydaje mi się, że można się przed nimi uchronić.
  Ciekawe, bo zgłosiłam ten fakt do dyrekcji z prośbą o przekazanie pozostałym rodzicom, jednak informacja nigdy do nich nie trafiła. Jakoś tak to jest, że wydaje się nam, że to problem nielicznych i wystarczy zamknąć oczy, żeby zniknął. Jednak wkrótce, już świeżo wytrenowanym okiem obserwowałam przedszkolaki podczas jasełek i 90% z nich miało podkrążone, opuchnięte oczy i dość blade twarze. Może to i nie dowód, ale jakaś wskazówka, że skoro w tym przedszkolu są jaja, to może i są nosiciele. Nie sądzę jednak, że nasze przedszkole różni się czymkolwiek od każdego innego. Tak to już jest – dzieci się zarażają i już. Warto więc wiedzieć, na co zwracać uwagę.
• Ja osobiście przeżyłam największy szok ze wszystkich, gdy wypłukałam sobie z wątroby… motylicę! Nie było jej w wyniku, nie miałam pojęcia, że w ogóle mogłabym ją mieć, surowego mięsa nie tknęłam nigdy w życiu, nie mam też w zwyczaju popijać obornika. A jednak, wypłukane 6-centymetrowe bydlę kształtu i mięsistości plastra pieczarki wbiło mnie w podłogę.
  Nijak nie wyglądało, jak przywry w podręcznikach, nie miałam pojęcia, co to może być.
  Może jednak pieczarka?
  Zadzwoniłam do koleżanki zielarki, która skomentowała to tylko jednym zdaniem: 'No, chyba gryziesz?’.
  No chyba gryzę.
  Faktycznie, nie mam w zwyczaju połykać plastrów pieczarek w całości.
  Zaczęłam więc szukać po grupach fejsbukowych i okazało się to oczywiste dla wszystkich zaznajomionych z tematem (dzisiaj też bez problemu rozpoznaję je na wrzucanych przez ludzi zdjęciach) – bezdyskusyjnie przywra.
  Potem dopiero dowiedziałam się, że bynajmniej nie trzeba jeść surowego mięsa, żeby ją do siebie zaprosić. Nosicielem pośrednim jest ślimak, a przenikanie odbywa się również przez skórę, wystarczy więc dotknąć ślimaka, zjeść truskawkę z krzaka, po której się przeszedł, postać boso w kałuży, mokrej trawie lub wykąpać się w jeziorze!
  Czyli każdy, kto wychodzi z domu jest narażony, a ja przy obciążonej latami przeróżnych leków wątrobie, miałam niewielkie szanse zwalczyć ją samoistnie. Do tego dochodzi możliwość zakażenia przez ryby, rośliny wodne i na milion innych sposobów. Szach-mat, paniusiu.
  Co jednak ważne, resztki robaków zobaczyłam dopiero przy płukaniu wątroby i spodziewam się, że jest to niezbędne działanie przy tego typu zasiedleniu. Te przywry są duże i z czasem potrafią się naprawdę tam rozgościć. Gdy się je zabije, truchła wciąż pozostają w środku organu i trzeba im pomóc się wydostać.
  Powtarzałam płukanie regularnie do czasu, gdy przestałam czuć ucisk pod prawym żebrem.
  Przez długie tygodnie pozbywałam się resztek robaków, które najpierw wyglądały jak posiekane pieczarki (podobno im starsze tym bardziej brązowe), potem kawałki marchewki, a na końcu same pomarańczowe łuski. Gdy kończą się łuski, proces oczyszczania jest najprawdopodobniej zakończony.
  U mnie trwało to kilka miesięcy, na grupach robalowych czytam wypowiedzi ludzi, którym zabiera to i 2 lata.
  Mam więc silne przekonanie, że po odrobaczaniu trzeba choć raz oczyścić wątrobę, bo jeśli motylica w niej jest, to sama się tak łatwo nie ewakuuje.

Efekty uboczne
Reszta rodziny nie miała Herksa, za to mojemu Mężowi zaczęły pojawiać się wykwity na skórze, które zeszły mu dopiero po odtruciu bentonitem.
Mi całkiem siadł żołądek. Trawienie zatrzymało się tak całkowicie, że brzuch spuchł mi do rozmiarów ósmego miesiąca ciąży, a nogi drętwiały mi tak, że wolałam się czołgać. Mnie też uratował bentonit, a potem systematyczne zakwaszanie żołądka octem.
Dzieci dostały najmniejszą dawkę i nie miały żadnych efektów ubocznych, same pozytywne.

Prawdą jest, że nie zastosowaliśmy się do wszystkich instrukcji zawartych w zaleceniach do wyniku – gdybyśmy to zrobili, pewnie byłoby nam lepiej.
Ale ewidentnie też, wbrew temu co twierdzą lekarze, nie do końca ta przeciwpasożytnicza chemia 'nic nie robi’. Pojawiają się nawet opnie, że działa jak antybiotyk, więc warto stosować probiotyki, zioła, porządnie o siebie w tym czasie zadbać. A potem koniecznie zadbać o wątrobę.

Z dwojga złego jednak cieszę się, że Zentel zastosowaliśmy, bo efekt był szybki i jednoznaczny. Gdyby nie to, co zobaczyłam i jaki postęp uruchomił się od razu w dzieciach, mogłabym nie zyskać takiej pewności, jaką mam teraz, że robaki to zło i nie warto przymykać na nie oczy.
Myślę, że profilaktycznie można stosować zioła (choć moje dzieci ich nie akceptują i za żadne skarby nie przełkną).

Dlaczego nie wszyscy chorują z powodu pasożytów
Po kilku latach obecności na różnych grupach i obserwacji doświadczeń ludzi z całego świata doszłam do wniosku, że z pasożytami jest dokładnie tak samo, jak z wirusami, bakteriami, truciznami i wszystkim innym, co uważamy za szkodliwe. Grupa ludzi może mieć kontakt z tym samym patogenem, ale dopóki sobie z nim radzi, choroba nie wystąpi. Jesteśmy przystosowani do funkcjonowania wśród wielu szkodliwych mikrobów i substancji. Nie chodzi więc o to, żeby je wszystkie zwalczyć – chodzi o to, żeby mieć silny organizm, który będzie je trzymał pod kontrolą, a czasem wręcz czerpał z ich obecności korzyści. Bo są i pozytywne aspekty niektórych pasożytów; od dawna wiemy o pożytecznych bakteriach, wirusy też nam czasem służą, a w większości są zupełnie obojętne (tzw. wirus pasażer). Jak dotąd nie znalazłam informacji o pożytecznym działaniu pleśni, ale może i takie są. Generalnie patogeny zwalczamy wtedy, gdy zaczynają powodować chorobę.

Myślę, że warto się odrobaczać ziołami, pestkami dyni, naturalnymi preparatami, zapperami profilaktycznie. Warto też dbać o szczelne śluzówki jelita (MSM), żeby utrudnić robakom wczepianie się, a może przede wszystkim warto pilnować niskiego pH żołądka, żeby trawić jaja i nie dopuszczać do zagnieżdżenia się dorosłych pasożytów. Kilka, zwalczanych na bieżąco sztuk nie zrobi nam krzywdy – przecież w ich interesie jest niezabicie gospodarza. Gorzej, gdy zaczynamy z nimi przegrywać, a one zaczynają nas dosłownie zjadać od środka. Wtedy w mojej ocenie warto walczyć na ostro. Przynajmniej po efektach w naszej rodzinie sądzę, że to było słuszne działanie.

Jest też teoria zgodnie z którą lepiej nie stosować ziół do walki, bo jeśli okażą się zbyt słabe, robaki zamiast umrzeć, czmychną z jelita i przemieszczą się np. do oka czy mózgu. Jak już mówiłam, chwalę sobie tą ostrą akcję z Zentelem, ale obserwuję też ludzi stosujących mieszankę ziół Humaworm i nie mam powodów sądzić, że wszystkie zioła są niewystarczająco skuteczne. Wręcz przeciwnie, ich 'sukcesy’ wbijają czasem w fotel. Zamierzam się kiedyś na nie skusić

My w końcu kupiliśmy generator fal Spooky2 GX, ponieważ ma możliwość podłączenia dwóch osób równocześnie, a na dodatek tysiąc innych opcji łącznie z laserem, którym przyspieszałam sobie przyjmowanie się przeszczepionych opuszków. Spooky2 nie jest intuicyjną maszynką, w której wciska się guzik i zapomina, choć z chęcią bym taką posiadła
Jest za to niezwykle rozbudowaną w opcje maszyną Rife’a i cieszę się, że w nią zainwestowaliśmy.
Gdy nasza drugoklasistka przyniosła owsiki ze szkoły, nie stosowałam żadnej innej terapii poza programami zappowania. Efekt nie był natychmiastowy, ale po kilku nocach (bo zapuszczam je w nocy na plastrach lub skarpetkach TENS) Mała czuła się lepiej i sama się dopominała o włączanie programów.
O ile jednak wiem, nasz polski Sweeper jest znacznie łatwiejszy w obsłudze, a również skuteczny i znam kilka osób, które się z jego pomocą wyleczyły np. z boreliozy.

Laparoskopowych filmów horrorystycznych w sieci nie brakuje, ale dla unaocznienia problemu zamieszczam tylko link do jednego z nich. Nie dla słabeuszy

Przetestowałam wszystko, co wówczas było dostępne jako 'pomysł w internecie’ lub 'produkt naturalny’ na rynku, czyli:
– sodę oczyszczoną – tragedia: zapach dziwny, skóra swędzi i ciemnieje,
– olej kokosowy – na mnie kompletnie nie działa, a tłuszcz pod pachami jest super fuj,
– pastę z sody oczyszczonej i oleju kokosowego z olejkami eterycznymi – dokładnie jak wyżej, tylko z olejkami eterycznymi,
– dezodoranty roślinne, aloesowe – zupełnie nieskuteczne,
– dezodoranty ze srebrem – również spektakularna klapa.

Po kilku miesiącach prób i samych błędów osiągnęłam stan, w którym nie mogłam wręcz znieść własnego zapachu.
Żeby sprawę dodatkowo skomplikować, byłam właśnie na półmetku ciąży oraz na początku suplementacji jodem, a musicie wiedzieć, że ludzie z niedoborem jodu się nie pocą. Gdy więc zaczęłam ten jod (słusznie) uzupełniać i równocześnie przestałam blokować pocenie, zaczęły się ze mnie uwalniać takie zapachy, że pośród ludzi poruszałam się tylko w zapiętym płaszczu.
Zaczęłam popadać w cichą desperację.

Wtedy też natknęłam się na informacje o tradycyjnym zastosowaniu kryształów ałunu i pomimo wyuczonej nieufności zarezerwowanej dla aluminium, uznałam, że muszę temat zbadać.
Nie mogę powiedzieć, żeby łatwo było znaleźć rzetelne informacje na temat ałunu w internecie. Wydaje się, że 'bezpieczeństwo antyperspirantów’ jest tak ugruntowaną opinią wśród naukowców, że nie czują potrzeby badania alternatyw, nawet z tego samego podwórka. Ja w każdym żadnych sensownych badań nie znalazłam, jedynie opisy zastosowań historycznych i masę opinii praktyków.
Udało mi się dowiedzieć jednak, że naturalnie występujący ałun (kryształ), ma cząsteczkę większą od średnicy porów skóry, co w mechaniczny sposób nie pozwala się mu wchłonąć przez nieuszkodzoną skórę. To mnie przekonało.

Biorąc dodatkowo pod uwagę fakt, że pod względem zawartości w skorupie ziemskiej aluminium jest na miejscu czwartym wśród wszystkich minerałów, uznałam, że musi być różnica między tym, co z natury, a tym co zaprojektowane w laboratorium. Musi być różnica między naturalnym a syntetycznym związkiem glinu, między aluminium wstrzykiwanym, połykanym a wchodzącym w kontakt ze skórą. Gdyby tak nie było, przy tej koncentracji w skorupie ziemskiej już dawno byśmy nie żyli.

Wiedziałam równocześnie, że naturopeuci często łączą np. raka piersi z używaniem antyperspirantów i chciałam mieć to na uwadze. Jak by na to nie patrzeć, zamknięcie układowi limfatycznemu możliwości odprowadzania produktów przemiany materii z potem, nie brzmi jak dobry pomysł.

Dezodorantów ałunowych wtedy w Polsce jeszcze nie było, a już na pewno nie było takich dezodorantów w kulce, postanowiłam więc sobie taki stworzyć. Chciałam żeby oprócz tego nieszczęsnego ałunu, o którym jeszcze wciąż nie wiedziałam co myśleć, składał się z samych prozdrowotnych dobroci, dlatego połączyłam hydrolat ze skórek ekologicznych pomarańczy z destylatem z kołobrzeskiej borowiny i przeciwzapalnymi olejkami cytrusowymi. Zagęściłam ekologicznym guarem (fasola) i ksantanem (algi). Wyszło mi coś fenomenalnego i od tego czasu już nigdy nie użyłam żadnego innego dezodorantu.
W ciągu 5 lat stosowania zawiódł mnie tylko raz i była to sytuacja skrajnego stresu związanego ze śmiercią.
Poza tym, bez zarzutów.
Równocześnie stworzyłam analogiczną wersję dla znajomych zmagających się z rakiem, napakowaną olejkami znanymi z antynowotworowych właściwości (kadzidło, sandał, goździki, itd.), bo dla nich na rynku nie ma absolutnie NIC.

Trzeba jednak było najpierw zrobić coś tym okropnym zapachem.
Na ratunek przyszły mi kąpiele w solach i maseczki odtruwające z glinką.
Przepis na maseczkę jest super prosty – wystarczy wymieszać bentonit z niepasteryzowanym (to ważne!) octem jabłkowym i taką gęstą papką i wysmarować doły pachowe, najlepiej siedząc w wannie, a po kilku-kilkunastu minutach spłukać. Można przy okazji nałożyć na twarz – też oczyści i ładnie zakwasi skórę
Postanowiłam powtarzać ten zabieg codziennie, aż będę mogła zacząć obok siebie spokojnie oddychać. Po piątej kąpieli znowu mogłam znieść przebywanie we własnej obecności

Jeszcze przez jakiś czas skóra była nadwrażliwa, czasem się zaczerwieniała, czasem szczypała w kontakcie z mydłem, ale ewidentnie byłam już na prostej.

O co więc chodzi?

Skąd ten poziom zamieszania podczas zmiany rodzaju produktu do codziennej pielęgnacji stosowanej przez miliardy ludzi na całym świecie od co najmniej dwóch dekad?
Wielu dermatologów drwi z tezy o stopniowym odkładaniu się toksyn, ale ja nie sądzę, że można zignorować fakt permanentnego zatykania porów pod pachami, gdzie pocimy się najintensywniej. Pot ma funkcję, pot czemuś służy.
Nie zliczę już, ile słyszałam historii podobnych do mojej, gdy po latach stosowania antyperspirantów lub wręcz blokerów potu ludzie nagle zaczynają… cuchnąć. Nadal się myją, nadal przebierają w czyste ubrania, a zapach ich ciała staje się trudny do zniesienia.
Naprawdę, słyszałam już z milion takich opowieści i to nie w internecie, a bezpośrednio od naszych prozdrowotnych klientów.

Dlatego uważam, że trzeba siebie obserwować i zwłaszcza gdy podejrzewamy problemy z detoksyfikacją (nowotwory, choroby chroniczne, choroby skóry, zatrzymywanie wody, itd.) należałoby porzucić antyperspirant na rzecz jakiejkolwiek alternatywy pozwalającej się pocić, choćby na parę miesięcy, i sprawdzić, czy przypadkiem nie on był częścią problemu. Można też nie używać niczego i po prostu częściej się myć – taka opcja również istnieje

Dezodorant różni się od antyperspirantu tym, że nie blokuje wydzielania potu, jedynie niweluje jego zapach.
W większości sytuacji życiowych, to absolutnie wystarczy, a dla zdrowego oczyszczania organizmu jest absolutnie niezbędne.
Myślę, że gdybym była tancerką turniejową, stosowałabym antyperspirant na pokazy, ale na codzienne treningi już nie. Wystarczy nieco mniej obcisłe ubranie i naprawdę nie ma problemu mokrych plam.

Jak więc w miarę bezboleśnie przejść na naturalny dezodorant?
1. weź pod uwagę, że najprawdopodobniej nie odbędzie się to w jednym, gładkim kroku,
2. będziesz oczyszczać się z toksyn, a więc przez jakiś czas możesz się mocniej pocić i niezbyt pięknie pachnieć,
3. węzły chłonne mogą być spuchnięte i nadwrażliwe, a skóra podrażniona,
dlatego:
4. pij dużo wysokozmineralizowanej wody,
5. bierz odtruwające kąpiele w magnezie i solach, jeśli możesz – korzystaj z sauny i skakania na trampolinie, żeby rozruszać układ limfatyczny,
6. nie używaj agresywnych mydeł na bazie detergentów, które mogłyby dodatkowo podrażnić skórę,
7. stosuj detoks dołów pachowych w postaci maseczki z glinki i octu lub np. węgla aktywnego,
8. aktywnie unikaj toksyn w diecie i życiu (agresywne mydła, proszki do prania; papierosy, alkohol, śmieciowe jedzenie),
9. wybieraj przewiewne ubrania, luźne pod pachami,
10. nastaw się kilka tygodni okresu przejściowego.

Ze znanych mi opowieści, średnio po tygodniu, a najdłużej po miesiącu będziesz już nowym człowiekiem.
Możesz też odkryć, że w efekcie pocisz się mniej, niż wcześniej. Ze względu na zmianę pH skóry i flory bakteryjnej sam zapach potu też może stać się przyjemniejszy.

• Naturalny DEZODORANT borowinowy z ałunem (Sicilia) 59,00 zł

Na forach międzynarodowych widzę dokładnie takie same opowieści zaczynające się już w listopadzie, np. na terenie Nowej Zelandii i bardzo duże ilości ludzi od grudnia na terenie Anglii i innych części świata.

Czy tysiące takich spójnych historii mogą być przypadkiem?

Oto co usłyszałam, cytuję:

1. Jestem pewna na 90%, że mój tata miał to w styczniu. Był taki chory, że się dusił, a lekarka powiedziała mu, że to na pewno nie jest zwykłe zapalenie płuc. Wtedy jeszcze nikt nie myślał o koronie. 2 tygodnie nie był w stanie rozmawiać przez telefon, bo się dusił.
2. My też mieliśmy „grypę’, w styczniu. Powaliła całe 8 osób w domu. Nie byłam tak chora od lat, a kto przyszedł nam pomóc, był potem chory. Chciałabym, żeby były testy na przeciwciała!
3. Przeszliśmy już to: mój mąż, ja i córka, tak jak i cały sklep, w którym pracuje mój mąż. Wszyscy bardzo szybko zarażali się od siebie, każdy miał mocne objawy grypowe i bardzo mocny kaszel. Ja przeszłam delikatnie, bo od lat ładuję witaminę C. Mąż wyzdrowiał po kilku dniach też dzięki witaminie.
4. W lutym narzeczony wrócił z zagranicy, a ja zachorowałam jak nigdy: bóle kości, gorączka (choć nie pamiętam, kiedy w życiu miałam gorączkę), do tego kaszel bardzo mocny, partner to samo, a syn zapalenie krtani. Leżeliśmy w szpitalu, a kaszel ciągnął się jeszcze przez miesiąc.

I tak dalej i tak dalej, z całego świata.

Moja z kolei osobista historia jest taka, że najpierw długo bolało mnie gardło, ale trochę to zbagatelizowałam. Nie miałam czasu się sobą zająć, więc czasem łyknęłam łychę Miód Maliny, a czasem psiknęłam propolis do gardła, ale to tyle. Właściwie mój stan się nie zmieniał, nawet przez chwilę wydawało mi się, że już jest lepiej. A potem nagle zaczęło mnie rasowo rozkładać, więc od razu zarzuciłam 1 gram witaminy C co pół godziny. To zazwyczaj jest tak, że przez pierwsze kilka godzin takiej kuracji nie ma żadnej poprawy i za każdym razem się zastanawiam, czy ja sobie tej przeciwwirusowości witaminy C jednak nie przyśniłam, a dopiero po osiągnięciu wysycenia, co czasem wcale nie jest takie szybkie, widzi się nagłą i wyraźną poprawę. Tym razem jednak poprawy nie było. Było mi za to coraz gorzej. Mięśnie bolały mnie tak bardzo i tak wszędzie, że błagałam, żeby ktoś mnie dobił. (Moja znajoma opowiedziała mi właśnie, że na tym samym etapie zaczęła spisywać testament ) TO BYŁO STRASZNE.
Już nie pamiętam, kto wpadł na pomysł, żeby mi zmierzyć temperaturę, bo ja nigdy nie mam gorączki, a tu ponad 39! Nie byłam w stanie wstać z łóżka przez 2 doby, ale posłuchałam mądrzejszych ode mnie i zaczęłam budować dawkę tak, że osiągnęłam 80 gramów witaminy C w ciągu dnia. 80 gramów to prawie cała butla Miód Maliny Witaminy! Dopiero wtedy zaczęłam wracać do siebie, a po dwóch dniach takiej dawy byłam już prawie na chodzie. Zniknęło też uczucie ciężkości w klatce piersiowej, powoli zniknął też kaszel. W sumie trwało to wszystko kilka dni, a ja opowiadałam potem, że to jakieś straszne dziadostwo, NA PEWNO jakaś super zjadliwa mutacja grypy w tym roku, bo objawy przecież całkiem grypowe, a ja ostatnią miałam na studiach i nigdy tak strasznej.
Zachorowało pięć z sześciu osób w naszym domu, ale reszcie już podawałam te ogromne dawki od razu, więc wychodzili z tego sprawnie.
Równocześnie mieliśmy zwiększoną ilość zamówień na Miód Malinę, z komentarzami, że wszyscy chorują w rodzinie i okolicy. Niektórzy rodzice zatrzymywali wtedy dzieci w domach, a przedszkola i szkoły były zdziesiątkowane, czasem z trójką dzieci w klasie i bez nauczyciela. Pamiętacie ten czas przed feriami? Ja pamiętam, bo mówiłam, że coś super zjadliwego przewala się przez Polskę. Ale w sumie nie tylko przez Polskę, bo mieliśmy takie same historie z Hiszpanii, Niemiec, Szwecji, Anglii, Stanów, a nawet z Hong Kongu!

Przechorowaliśmy, było ciężko, nie przeczę, ale żyjemy.

Z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że przeszliśmy właśnie koronawirusa.

Czy zamykanie nas w domach, zamiast badania na obecność przeciwciał jest naprawdę słusznym rozwiązaniem??

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina ORANGE 93,00 zł – 163,00 zł

Doktor Cheng z Szanghaju opowiedział właśnie historię sześcioosobowej rodziny z Wuhan zarażonej koronawirusem w styczniu.
Najstarsza kobieta (70) zaczęła lekko gorączkować i mieć ogólne objawy grypy. Jej córka natychmiast zarządziła megadawki witaminy C dla wszystkich w rodzinie, sama brała 20 000 mg, pozostali podobnie, oprócz jej matki, która nie była przekonana. Przyjmowała jednak mniej więcej 10 gramów witaminy C na dobę, a jej stan był dobry. Ponieważ jednak obciążona jest ciężką chorobą serca, cukrzycą typu 2 oraz chorobą płuc, po 10 dniach zgłosiła się do lekarza, żeby uzyskać konkretną diagnozę. Wykonano testy i potwierdzono, że jest nosicielem koronawirusa. Przyjęto ją na oddział, gdzie przez 10 kolejnych dni jej stan pogorszył się tak bardzo, że trafiła pod respirator na oddziale intensywnej terapii. Tam jej córka wymusiła na lekarzu prowadzącym zastosowanie dożylnych wlewów witaminy C, ponieważ już na tym etapie znane były pierwsze, pozytywne wyniki badań klinicznych nad dożylnym zastosowaniem askorbiniannu potasu w leczeniu koronawirusa z Wuhan. Lekarz zgodził się, choć niechętnie i włączył ok 10.000 mg wit c na dobę. Stan chorej ustabilizował się, potem poprawił i po 2 tygodniach wróciła na zwykły oddział, a po kolejnych 10 dniach oczekuje już wypisu.

Śmiertelność starszych ludzi z tak ciężkimi chorobami towarzyszącymi w Wuhan to ok. 5% chorych.
Ta kobieta, pomimo turbulencji i zmarnowanego po drodze czasu za chwilę wróci zdrowa do domu.

Co więcej, tych 5 członków rodziny, którzy mieli z nią codzienny kontakt i opiekowali się nią w chorobie NIE ZACHOROWAŁO. Najprawdopodobniej zarazili się, owszem, ale żaden z nich nie przejawił dotąd żadnych objawów infekcji, a od choroby najstarszej minęły już 2 miesiące.
Wszyscy jednak zgodnie zażywali doustnie 20 gramów witaminy C na dobę.

Podobnych historii jest masa. Nie tylko z 2020 roku, również z 1940.

Witamina C jest silnym antyoksydantem.
Witamina C zmniejsza stan zapalny.
Witamina C zabija wirusy.

Kropka.

Nie warto tego nie wiedzieć i nie warto ignorować doświadczeń zastępów lekarzy w imię prychnięcia, że to placebo.
Szkoda życia i szkoda zdrowia.

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Patrząc historycznym okiem, najlepszą strategią przy jakiejkolwiek epidemii była zawsze:
1. higiena (mycie rąk, czysta woda, czyste ubrania i pościel, wietrzenie domu, izolacja chorego),
2. dobra odporność (nie wszyscy narażeni/zakażeni chorowali w ogóle, nie wszyscy chorowali ciężko, nie wszyscy chorujący ciężko umierali),
3. przebywanie z dala od skupisk ludzkich (największy odsetek chorych i umierających był zawsze wśród biedoty z przepełnionych, dusznych, brudnych slumsów, rojących się od szczurów i robactwa – widok całkiem powszechny np. w Nowym Jorku początku ubiegłego wieku),
4. dobry stan ogólny (niedożywienie, niedobory, brak ruchu, słońca, świeżego powietrza – to zawsze czynniki działające na niekorzyść organizmu).

Zastanówmy się więc nad konstruktywnymi działania, jakie możemy podjąć, biorąc pod uwagę to, co działa przeciwwirusowo i co możemy zrobić, żeby je skutecznie zwalczać.

Z niemal stuletnich doświadczeń lekarzy praktyków, jakim był np. dr Klenner wiemy, że witamina C w odpowiednio dużych dawkach rozprawia się z wirusami, w ciągu maksymalnie 72 h. Wymagane do wyzdrowienia dawki różnią się w zależności od stanu pacjenta i zjadliwości wirusa. Im cięższy stan pacjenta, tym wyższych dawek należy użyć, zawsze jednak obserwować reakcje i dostosowywać się do nich.

Dr Cathcart twierdził, ze lekarz przyjmujący pacjenta do szpitala, powinien najpierw podpinać go do kroplówki z witaminą C, a dopiero potem zastanawiać się nad diagnozą. Tak wielki wpływ ma jej niedobór na stan chorego i tak wielki wpływ ma jej uzupełnienie na tempo i przebieg zdrowienia.

Z tej tabelki wynika, że skuteczna dawka witaminy C przy grypie to 100-150 gramów na dobę, podzielone na 8-20 dawek! Czyli powiedzmy 5-8 gramów witaminy C co godzinę.
Na początku miesiąca miałam okazję się o tym przekonać, gdy próbowałam wygrzebać się z pierwszej od dwudziestu lat grypy naszą skuteczną jak dotąd metodą: 1000 mg co pół godziny aż do ustąpienia objawów. Tym razem musiałam wziąć 80 000 miligramów w ciągu doby, zanim zobaczyłam pierwsze oznaki poprawy.

Co można zrobić, żeby zmniejszyć ryzyko zarażenia koronawirusem?

Poniższe kroki możesz podjąć prawie na pewno. Jeśli śledzisz wiadomości, może nie uda ci się dzięki nim osiągnąć całkiem spokojnej głowy, ale może zyskasz poczucie, że robisz coś sensownego i minimalizujesz ryzyko zachorowania dla siebie i swojej rodziny:
Dbaj o higienę, ze szczególnym uwzględnieniem mycia rąk. Zwykłym mydłem, za to porządnie.
Wychodź na świeże powietrze, na choćby krótki spacer albo na balkon w trakcie kwarantanny.
Wietrz zwłaszcza pokoje, w których śpią domownicy.
Zażywaj słońca i buduj naturalny poziom witaminy D (również na solarium z UVB) lub uzupełniaj go suplementami.
Jedz prawdziwe, żywe jedzenie – im mniej przetworzone, tym lepiej dla zamieszkujących organizm bakterii, które są podstawą odporności.
Uzupełniaj niedobory – w trakcie infekcji organizm zużywa zapasy witaminy C i cynku. SIlnym antyoksydantem jest również witamina E.
Unikaj skupisk ludzkich.
Unikaj białego cukru, który tworzy toksyczne środowisko w jelitach i m.in. obniża odporność (powoduje również stany zapalne zatok).

Czy to więc grypa, koronawirus, ptasia grypa, świńska grypa, SARS, RSV, czy inne wirusowe dziadostwo, nasza strategia jest zawsze taka sama – konkretne dawki witaminy C profilaktycznie, megadawki witaminy C w trakcie infekcji, uzupełnianie cynku, jodu, syropy z propolisem, czosnkiem, kwiatem sosny, zioła, miód, srebro koloidalne…

A stres, zwłaszcza stres przewlekły bardzo zdrowiu nie służy, dlatego lepiej popatrzeć na sytuację trzeźwym okiem i zrobić, co się da. A da się wiele. Nie jesteśmy biernymi obserwatorami tego przedstawienia. Możemy wziąć swoje zdrowie w swoje ręce i do tego gorąco zachęcam każdego, a zwłaszcza rodziców małych dzieci.

Pamiętaj:
1. nie każdy, kto będzie miał kontakt z wirusem, zarazi się,
2. nie każdy, kto się zarazi, zachowuje,
3. nie każdy, kto zachoruje, umrze.

Zrób, co możesz, żeby wesprzeć odporność swoją i swoich bliskich.

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Na fali wzrostu zainteresowania tematem, stwierdzenie: „Badania naukowe dowiodły, że witamina C nie działa” pada ostatnio coraz częściej z ust lekarzy i ekspertów.

Za każdym jednak razem, gdy natykam się na ewidentny truizm, zaczynam się mu uważnie przyglądać. 

Zadawałam sobie pytanie, dlaczego nawet lekarze z tytułami profesorskimi powtarzają tę mantrę, skoro już 80 lat temu dr Klenner wykazywał ponad wszelką wątpliwość niezwykłą skuteczność kliniczną wysokich dawek witaminy C. Jakież to nowe badania naukowe obaliły wnioski płynące z jego badań oraz z doświadczeń jego następców na przestrzeni kolejnych dekad? 

Statystyka dość łatwo poddaje się manipulacji, a badania naukowe nie są na nią stuprocentowo odporne – wystarczy odpowiednio dobrać kryteria lub wielkość próby by potwierdzić dowolną tezę twórców badania. Wyszłam więc z założenia, że analizując testy skuteczności witaminy C natknę się na kilka pozycji, które nie zachwycą mnie swoją metodologią i to będą właśnie te wnioski, na które powołują się eksperci jak świat wielki i szeroki. 

Zakładałam, że przeciążeni pracą lekarze czytają jedynie streszczenia badań i tylko dlatego powtarzają błędne wnioski, bo nie mieli czasu zagłębić się w opisy przeprowadzonych działań i dostrzec ich mankamentów. To co jednak odkryłam, to poprawne metodologicznie testy przeprowadzone jednak przy użyciu dawek zbyt niskich, by osiągnąć efekt terapeutyczny. Obecnie rekomendowana dawka dzienna spożycia witaminy C nie przekracza 100 mg i jest to poziom pozwalający co najwyżej uniknąć ostrej postaci szkorbutu. Nie ustalono dotąd optymalnej dawki gwarantującej dobre zdrowie, w badaniach klinicznych zaś oczekuje się, że dawką leczniczą będzie już poziom 400 mg na dobę dla dorosłego człowieka. 

Dlaczego przyjęto takie dawki? Ponieważ uznaje się, że wartości wyższe są w całości wydalane z organizmu. Wnioski z badań przeprowadzonych przy tym założeniu są więc jednoznaczne: 400 mg witaminy C na dobę ma dokładnie taki sam wpływ na długość przeziębienia, co placebo. 

Z całym szacunkiem dla placebo, które również domaga się poważnych badań, bo jest zbyt niezwykłym efektem, żeby go ignorować – praktycy stosowania megadawek witaminy C wiedzą z doświadczenia, że ma ona kolosalny wpływ na skrócenie czasu trwania infekcji. Takiego efektu nie osiąga się jednak zażywając połowę grama (poniżej 500 mg) dziennie. 

Czy więc badano dawki wyższe? Okazuje się, że tak. Zaryzykowano nawet 1000 mg na dobę, jednak również nie wykazano szczególnych efektów terapeutycznych. Ten wniosek oczywiście w ogóle mnie nie dziwi, ponieważ podczas infekcji spożywamy 1000 mg co 30 minut, żeby stale dokładać niewielkie – w naszym mniemaniu – dawki szybko wypłukiwanej z organizmu witaminy C. Chcemy utrzymywać taki jej poziom we krwi, który pozwala na skuteczne zwalczanie stresu oksydacyjnego spowodowanego infekcją i przyspieszenie regeneracji organizmu. Nawet przy takich dawkach, pierwsze objawy powrotu do zdrowia obserwujemy niekiedy dopiero po kilkunastu godzinach suplementacji, czyli w sumie po zażyciu kilkudziesięciu gramów kwasu askorbinowego w ciągu doby! To co najmniej rząd wielkości więcej, niż w eksperymentach, do których dotarłam.

Kto więc da więcej? Australijskie Centrum Epidemiologii przeprowadziło w 1998 roku badania z ‘megadawką witaminy C’ w nazwie. Zaczyna się dobrze: randomizowana, podwójnie ślepa próba, grupa kontrolna, z pozoru wszystko, jak należy, jednak zastosowane dawki nie przekroczyły 3 gramów na dobę. Eksperyment przeprowadzono więc zgodnie ze sztuką, niemniej przy zastosowanych dawkach od samego początku skazany był na porażkę. (https://www. ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/11700812) 

Jak dotąd nie znalazłam badań na skutecznością witaminy C w przebiegu infekcji, przy dawkach wyższych niż 3000 mg na dobę. Rzecz jasna nie twierdzę, że przeszukałam całą dostępną literaturę światową, jednak wygląda na to, że prace, do których dotarłam stanowią reprezentatywną próbkę badawczą. Wnioski z nich płynące wyjaśniałyby utrwalone w świadomości lekarzy przekonanie, że suplementacja witaminą C w infekcji jest zasadniczo bezcelowa. 

Z jednej strony rozumiem niechęć świata medycznego do eksperymentowania z jeszcze wyższymi dawkami kwasu askorbinowego, ze względu na obawę przed kamicą nerkową (na którą, nota bene, brak jednoznacznych dowodów naukowych). Równocześnie jednak mamy już prawie 100 lat szczegółowych doniesień lekarzy różnych specjalizacji (F. Klenner, R. Cathcart, T. Levy, P. Marik, et al.), którzy przy zastosowaniu dawek rzędu kilkudziesięciu gramów na dobę (dożylnie i doustnie) wykazują zarówno niezwykłą skuteczność przeciwwirusową witaminy C, jak i antyoksydacyjną, antyhistaminową, przeciwzapalną, detoksyfikującą, itd. Ba, doktor Paul Marik od lat ratuje życie pacjentów z ciężką sepsą przy zastosowaniu m.in. dożylnych wlewów z askorbinianu sodu. 

Budowanie sceptycyzmu na podstawie zastosowania zbyt niskich dawek nie jest więc w moim odczuciu działaniem uczciwym. Można co najwyżej ogłosić, że nie wykazano skuteczności witaminy C przy danym poziomie, jednak nie sposób wyciągnąć wniosku, że nie działa ona w ogóle, więc czas na kolejne próby i wnioski. Wylewanie „dziecka z kąpielą” na bazie niepoprawnie opracowanych eksperymentów, wbrew wieloletnim doniesieniom klinicystów nie służy nikomu, a już najmniej pacjentom.

Jak w każdej procedurze medycznej, należy rozważyć stosunek korzyści do ryzyka, a ryzyko zastosowania kilku gramów witaminy C jest znikome nawet u ludzi z niedoborem G6PD.
Zachęcam więc gorąco wszystkich nieprzekonanych do zawieszenia sceptycyzmu i przetestowania wysokich dawek witaminy C na sobie przy pierwszych objawach najbliższego przeziębienia. Jesień sprzyja infekcjom, a więc i eksperymentom: 1000 mg w dobrze przyswajalnym suplemencie co 30 minut zgodnie z naszą wypraktykowaną formułą powinno przynieść wyraźny efekt jeszcze tego samego dnia (https://anna-bee.com/blog/nie-daj-sie-wiru-som-z-witamina-c/), a najpóźniej po 3 dobach. Tym samym powiedzenie ‘nieleczony katar trwa siedem dni, a leczony tydzień’ można odesłać do lamusa. 

Ewentualny nadmiar witaminy C wydalany jest na bieżąco przez nerki, jelita i wątrobę. Eksperyment jest prosty, bezpieczny i tani, a gdy okaże się skuteczny, pozwala zyskać nową perspektywę na kwestie stanów zapalnych i chorowania w ogóle. Czyli de facto nic nie można stracić, wiele zaś można zyskać. Warto!

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Stworzyłam Miód Malinę Witaminę ponieważ nie dało się kupić megadawki witaminy C w naturalnym i smacznym syropie, który bez wyrzutów sumienia podawałabym swych chorowitym dzieciom, nie ma więc na rynku produktu, do którego można by ją uczciwie porównać. Mogę co najwyżej policzyć koszt kwasu L-askorbinowego w produktach z witaminą C z bioflawonoidami i w ten sposób jako-tako porównać ją z innymi suplementami z wyższej półki. Bo przecież w zwalczaniu chorób o kwas askorbinowy chodzi.

Miód Malina Witamina zawiera 1000 mg witaminy C w łyżeczce do herbaty (5 ml), a więc 1 gram witaminy C kosztuje 1,43 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 g wit C – to 57,20 zł)

W czasach, kiedy szukałam dobrej witaminy dla moich dzieci, nie było jeszcze Visanto, a z produktów w płynie dostępna była tylko i wyłącznie Calivita Liquid C. Smaczna, jednak kupiłam ją tylko raz, ponieważ nie przekonały mnie użyte w niej substancje konserwujące. 1 gram witaminy C kosztuje tu ok 5,68 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 227,20 zł)

Potem przez jakiś czas kupowałam witaminę C z Finclubu – fajna, w tabletkach do ssania, znośne wypełniacze. 1 gram witaminy C kosztuje tu 9,04 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 361,60 zł)

Kilka lat temu na rynku pojawiła się firma DuoLife. Nie miałam nigdy okazji spróbować ich produktu i pomimo fajnego składu, nie mam przekonania, że wiele witaminy pozostaje w nim po pasteryzacji. Jak by na to nie patrzeć, 1 gram witaminy C kosztuje tu 9,70 zł (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 388 zł). Dodatkowo jest to produkt z modelu MLM, za którym osobiście nie przepadam. Z resztą w modelu finansowej piramidy działają również Finclub i Calivita.

Z sensownych suplementów w proszku można dziś wymienić witaminę C ze sproszkowaną dziką różą Visanto – w opakowaniu mamy 210 gramów kwasu askorbinowego za 161 zł (plus bodajże 30% sproszkowanej róży), co daje nam cenę 0,76 zł za 1 gram witaminy C (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 30,40 zł).

Nie ma sensu porównywać Miód Maliny Witaminy do proszków, ale już na pewno nie do tabletek, bo nawet te z bioflawonoidami, czy dodatkiem sproszkowanych owoców przyswajają się znacznie słabiej, niż te w płynie.
Jednak dla zabawy policzmy ile naprawdę kosztuje ulubieniec Polaków – Rutinoscorbin.
10 tabletek Rutinoscorbinu to 1 łyżeczka MMW, a sprowadza się do ceny 93 grosze za 1 gram witaminy C (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 37,20 zł).
Oprócz dodatku rutyny mamy tu również imponującą listę wypełniaczy: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, sacharoza, stearynian magnezu, talk, alkohol poliwinylowy, opadry II 85F32876 Żółty (alkohol poliwinylowy, makrogol 4000, dwutlenek tytanu (E171), talk, żółcień cholinowa (E104). Przyswajalność witaminy w proszku jest znacznie niższa, niż suplementu w płynie, jednak jak wygląda przyswajalność tabletki w takiej otoczce? Zastanawiam się, czy ktoś to wie.
Jak już mówiłam – porównanie tabletek do naszego syropu jest po prostu nie fair, więc nie będę się w to dalej bawić.

Ale możemy się zabawić w policzenie jeszcze kosztu ulubieńca pediatrów.
W opakowaniu Cebionu mamy 3 gramy kwasu askorbinowego za 15,99 zł, co daje 5,33 zł za 1 gram witaminy C (całkowity koszt rozprawienia się z przeziębieniem – średnio 40 000 mg wit C – to 213,20 zł).

PORÓWNANIE CENY 1 grama kwasu askorbinowego oraz 40 gramów w przeziębieniu:
Miód Malina Witamina  1,43 zł     ->    57,20 zł
Cebion                           5,33 zł     ->    213,20 zł
Calivita Liquid C           5,68 zł    ->     227,20 zł
DuoLife                          9,70 zł    ->     388 zł
Finclub (tabletki).            9,04 zł     ->    361,60 zł
Visanto (proszek)           0,76 zł     ->     30,40 zł
Rutinoscorbin (tabletki)  0,93 zł     ->     37,20 zł

Czy więc Miód Malina Witamina jest droga? Wychodzi na to, że jest wręcz SUPER TANIA i to w klasie PREMIUM.
Bo pomijając zawartość kwasu askorbinowego, na której się skupiłam, napakowana jest czystą naturą ten kwas wspierającą, na dodatek robiona jest ręcznie, w małych partiach, bez wypełniaczy i nie jest konserwowana na śmierć. W ogóle nie jest konserwowana – to rasowy RAW FOOD, a na dodatek SUPER FOOD
Owszem, Miód Malina Witamina jest wymagająca, bo nie może stać na półce przez 2 lata, wymaga warunków chłodniczych i zaciemnienia, w zależności od partii miodu i owoców oraz pory roku potrafi lekko zmieniać konsystencję i słodycz. Jednak ta jej naturalność jest jej największą siłą, a przyswajalnością bije na głowę każdy inny suplement na rynku.
Deklasuje też każdy z nich (i je wszystkie na raz) bioaktywnością naturalnych wypełniaczy (miodu i owoców) oraz faktem, że jest niepasteryzowana, niekonserwowana, niepodgrzewana, czyli w 100% bioaktywna i surowa. Nie ma lepszych transporterów dla witaminy C, niż jej naturalne kofaktory. A która fabryka tworzy je lepiej, niż rośliny i pszczoły? O ile mi wiadomo – żadna.

Jeśli więc ktoś szuka doskonale przyswajalnej witaminy C w wysokiej dawce do profilaktyki i/lub zwalczania infekcji, którą może bezpiecznie podać dziecku, za które babcia mu podziękuje i do którego sam będzie chętnie wracał, to nie ma lepszego wyboru, niż Miód Malina Witamina. Gdyby istniał na rynku taki produkt, gdy go szukałam, nie musiałabym go wymyślać. Ale nie istniał. I o ile mi wiadomo – do dziś nie istnieje.

Jeśli więc szukasz najlepszej witaminy C na świecie, to dobrze trafiłeś

• Miód Malina Witamina 87,00 zł – 153,00 zł
• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł

Magnez, który rozluźnia jest antagonistą wapnia, który napina. Tym samym magnez np. obniża ciśnienie i rozluźnia mięśnie, a wapń powoduje ich skurcz i ciśnienie ponosi, itd. Wbrew pozorom niekontrolowane skurcze mięśni nie są jednak objawem niedoboru magnezu, tylko wapnia, ale zwłaszcza przy upośledzonym przyswajaniu nic nie stoi na przeszkodzie, żeby mieć niedobory obu pierwiastków i rozchwiane poziomy dające przeróżne dziwne objawy po kolei  (zwłaszcza w kwestii elektrolitów, poziomu witaminy D3, itd.).

Jak uzupełnić magnez?

Przy problemach z trawieniem, np. przy zbyt wysokim pH soków żołądkowych, połykanie garści kapsułek dziennie kończy się bólem brzucha, biegunką i w efekcie miernym przyswajaniem, dlatego – o ile to możliwe – ja zawsze stawiam na suplementy w płynie. Są jednak stany, w których nawet i płyn jest nieakceptowalny. Co wtedy?

Nie wszyscy wiedzą, że minerały można doskonale uzupełniać przez skórę.
Skóra jest największym organem w organizmie i potrafi przyjąć mikroelementy całą powierzchnią. Jednak oprócz pominięcia drogi przez żołądek, suplementacja transdermalna ma jeszcze tę zaletę, że następuje w wyniku zjawiska osmozy – minerały przenikają ze środowiska o większym stężeniu do środowiska o stężeniu mniejszym i w naturalny sposób wyrównują poziomy pomiędzy słoną wodą a krwią, co oznacza, że organizm pobierze dokładnie tyle pierwiastków, ile potrzebuje i nie istnieje ryzyko przedawkowania, a sama czynność jest niezwykle odstresowująca i ma świetny wpływ na skórę i czytelnictwo.

Zakładając, że nawet ekologiczna żywność jest uboga w minerały i wszyscy cierpimy z powodu ich większych lub mniejszych niedoborów, ja zawsze mam przy wannie pudło soli kłodawskiej (pełne spektrum ponad 80 minerałów, super czysta z głębokich złóż i soli Epsom (siarczan magnezu), które sypię garściami do każdej kąpieli dzieci i dorosłych. Nie przejmuję się dawkowaniem – ważne, żeby woda była wyraźnie słona, a jej stężenie i tak będzie mniejsze, niż przy floatingu, w Morzu Martwym, czy chociażby w termach.

Dlaczego wybieram sól kłodawską? Bo pochodzi z głębokich złóż, a więc – w przeciwieństwie do większości reklamowanych dzisiaj soli morskich (każda sól jest morska!) odparowanych z zanieczyszczonych rtęcią, plastikiem i ściekami mórz i oceanów – jest super czysta! Przy okazji kosztuje znacznie mniej niż porównywalna himalajska i wspiera rodzimą produkcję, więc zalet jest cała masa
A siarczan magnezu jest lepszy niż np. chlorek w tym, że przy okazji poprawia stan skóry. Wewnętrznie dla skóry, detoksu, poprawienia stanu stawów, śluzówek, zatok, itd. stosujemy siarkę organiczną (MSM) w syropie, ale dołożenie jej od zewnątrz nigdy nie zaszkodzi, zwłaszcza gdy przedawkowanie w wannie jest wysoce mało prawdopodobne

Bez względu na to, czy chcesz rozluźnić mięśnie po treningu, zmniejszyć objawy PMS, udrożnić zatoki, czy złagodzić poparzenie słoneczne, warto kupić sobie chociaż po worze 25 kg soli kłodawskiej i soli Epsom na Allegro i przygotować sobie domowe sanatorium, a bardziej z angielska – domowe spa – będzie zawsze pod ręką i będzie znacznie taniej

Rodzaje kąpieli solankowych w zależności od celu:

1. kąpiel solankowa / dostarczanie minerałów – sól kłodawska (minimum 1-2 szklanki soli na wannę),
2. uzupełnianie magnezu (rozluźnianie mięśni, PMS, AZS) – minimum 1-2 szklanki soli Epsom na wannę
[kąpiele lecznicze w Morzu Martwym zalecane po 30 minut przez minimum miesiąc],
3. ogólne dotlenianie / udrażnianie zatok – kąpiel solankowa + 4-5 buteleczek 100 ml wody utlenionej 3% na wannę
[lub odpowiednio mniej perhydrolu],
4. kąpiel aromaterapeutyczna – kąpiel solankowa sole + kilka kropli naturalnych olejków eterycznych (lawenda pomaga zasnąć, bergamotka poprawia humor, róża jest boska, itd.),
5. kąpiel jodowa (płyn Lugola) – kąpiel solankowa + kilka kropli płynu Lugola 10% (odpowiednio więcej słabszego – apteczny ma zazwyczaj 1%)
[drobna uwaga – płyn Lugola jest żrący, więc należy go wkropić tuż przed wejściem do wanny (również dlatego, że jod jest gazem i szybko się ulatnia i nie należy przesadzać z ilością, bo potem skóra grzeje jeszcze wiele godzin ],
6. kąpiel detoksykująca / odkwaszająca z sodą oczyszczoną – łagodząco na skórę np. podczas ospy wietrznej, bostonki, grzybicy, poparzeń słonecznych; podczas kuracji przeciwpasożytniczych (dla zmniejszenia objawów Herxa); w czasie stanów zapalnych dróg moczowych, itp.

Moja ulubiona kąpiel to kąpiel wszystkomająca, czyli połączenie wszystkich elementów powyżej (minimum szklanka soli kłodawskiej i soli Epsom, bidon wody mineralnej i dobry film na bezpiecznie ustawionym laptopie
Nie łączę tylko ze sobą jodu i wody utlenionej, a tak poza tym – hulaj dusza.
Wanna pełna soli, zwłaszcza magnezu ratowała mnie przy koszmarnej reakcji Herxheimera podczas kuracji przeciwpasożytniczej Zentelem.

Jedyna uwaga – zaleca się kąpiele w niegorącej wodzie i gdzieś w przedziale 20-40 minut, żeby uniknąć odwodnienia. Ja jednak odwodnieniem się nie przejmuję – stawiam na wannie butlę z wodą i Concentrace, i oglądam do oporu

Nieszczęśnicy nieposiadający wanny mogą się oczywiście ratować dużą miską wody albo, jak dowiedziałam się niedawno – kaloszami! O ile jednak kąpiele solankowe w kaloszach wydają mi się absolutnie genialne w swej prostocie, o tyle dawkowanie soli pozostawię eksperymentującym

Na uzupełnienie minerałów nigdy nie jest za wcześnie – odrobinę soli kłodawskiej i magnezu wrzucam dzieciom do każdej kąpieli od urodzenia, a z wiekiem zwiększam zasolenie. Bardzo lubią to sypanie śniegiem, tylko szybko się rozpuszcza

• Miód Malina Witamina MSM 95,00 zł – 159,00 zł